“നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്” (മത്തായി 5:14). ഈ വചനം ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനാഹ്വാനം മാത്രമല്ല, സഭയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ്. വെളിച്ചം സ്വയം നിലനിൽക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; അത് പ്രകാശിപ്പിക്കാനാണ്. അതുപോലെ, സഭ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അടച്ചുപൂട്ടപ്പെടാനല്ല, ലോകത്തിനുള്ളിൽ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ അടയാളമായി നിലകൊള്ളാനാണ് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. “മതനിരപേക്ഷമായ ഈ കാലഘട്ടം” (secular age) സഭയുടെ ഈ ദൗത്യത്തെ എപ്രകാരം നോക്കിക്കാണുന്നു എന്നത്, വെല്ലുവിളികളുടെയും സാധ്യത കളുടെയും വാതിലുകൾ ഒരേ സമയം നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നിടുന്നുണ്ട്. ക്രിയാത്മകമായി അതിനോട് പ്രതികരിക്കാൻ സഭ പ്രാപ്തയാകേണ്ടതുണ്ട്. ദൈവ-തത്വശാസ്ത്ര ങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ രൂപാന്തരീകരണം സഭയിൽ എപ്രകാരം സാധ്യമാകണം എന്ന് ചർച്ച ചെയ്യുകയാണിവിടെ.

മുൻകാലങ്ങളിലേതുപോലെ, വളരെ പ്രത്യക്ഷമായി ദൈവത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന തിൽ നിന്നുമാറി, ഒരുപാട് സാധ്യതകളിൽ ഒന്നായി ദൈവത്തെയും സ്വീകരിക്കാം എന്ന് കരുതുന്ന ഒരു തലമുറയാണ് ഇന്നുള്ളത്. വ്യത്യസ്തവും നൂതനവുമായ ആത്മീയാനുഭവത്തിന്റെ വഴികൾ തേടുന്ന അവർ ദൈവത്തോടും സഹിഷ്ണുത ഉള്ളവരാണ്. മതനിരപേക്ഷ സമൂഹത്തിൽ വിശ്വാസം ഒരു സാമൂഹിക നിർബന്ധമല്ല; അത് വ്യക്തിപരമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റത്തെ വിശ്വാസക്ഷയമെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ അപ്രമാദിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സമൂഹ മെന്നോ, സഭയുടെ അതുല്യതയെ തള്ളി പ്പറയുന്ന ചിന്താധാരയെന്നോ ഒക്കെ ഇതിനെ നോക്കികാണം. എന്നാൽ ഇത്തരം വിലയിരുത്തലുകൾ എത്രയോ പരിമിത മാണെന്നും, ലോകവുമായുള്ള സഭയുടെ സംവാദങ്ങൾക്കും, വിശ്വാസസംബന്ധി യായ പ്രഘോഷണങ്ങൾക്കും അവ എത്രമേൽ വിലങ്ങുതടിയാകുമെന്നും ഇതിനോടകം സഭ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞു. പ്രഖ്യാപിത വിശ്വാസസംഹിതകൾക്ക് സംഭവിച്ച ക്ഷയമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസ പ്രഘോഷണത്തിനായി തുറന്നുകിട്ടുന്ന നവീന സാധ്യതകളായിട്ടാണ് അവ മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടത്.

Charles Taylor ഈ സാഹചര്യത്തെ “വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉപാധികൾ” മാറിയതായി വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് വിശ്വാസം സ്വാഭാവികമായിരുന്നിടത്ത്, ഇന്ന് അത് പല സാധ്യതകളിൽ ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ സ്വയംഭരണത്തെയും വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനങ്ങളെയും മുൻനിർത്തി ജീവിക്കുന്ന “സംരക്ഷിത വ്യക്തിത്വം” ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പ് അവന്റെയും/അവളുടെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പായി ചുരുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഈ ആഘോഷങ്ങൾക്ക് നടുവിലും, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ പൂർണ്ണതയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ദാഹം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട് (ചിലർ അതിനെ നിശ്ശബ്ദമായ അശാന്തിയായും തിരിച്ചറിയാറുണ്ട്). ഈ കണ്ടെത്തലിൽ നിന്നാണ് Taylor തന്റെ സഭാവിശ്വാസ ത്തിന്റെ അടിത്തറ പണിയുന്നത്.

സകല മനുഷ്യരിലും കുടികൊള്ളുന്ന നിശ്ശബ്ദ അന്വേഷണത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം തുറന്ന് കാണിക്കുന്നത് Karl Rahner ആണ്. മനുഷ്യൻ “ദൈവത്തിന്റെ ശ്രോതാവ്” ആണെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനം, ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ആന്തരികത ദൈവാഭിമുഖമാണെന്ന സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അതായത്, മതനിരപേക്ഷ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പോലും ദൈവകൃപ പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിശ്വാസം പുറത്തുനിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഇതിനകം തന്നെ സന്നിഹിതമായിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വിളിക്കുള്ള ഒരു പ്രതികരണമാണ്.

• പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് കൃപയുടെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തിലേക്ക്

കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവജീവിതം ഒരിക്കൽ സമൂഹഘടനയുമായി ദൃഢമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. കുടുംബ പ്രാർത്ഥനകളും ഇടവകജീവിതവും തിരുനാളുകളും വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, വിശ്വാസം ഒരു സാമൂഹിക പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ ഒരു അനുഭവത്തിലേക്ക് മാറുകയാണ്.

ഈ മാറ്റം ചിലപ്പോൾ ആശങ്കകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ദൈവശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ ഇത് ഒരു നഷ്ടമല്ല; മറിച്ച് ഒരു ശുദ്ധീകരണമാണ്. കാരണം, യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം ഒരു ബാഹ്യ അനുഷ്ഠാനം മാത്രമല്ല; അത് ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു ആന്തരിക പ്രതികരണമാണ്.

“കൃപയാൽ തന്നെയാണ് നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്” (എഫേ. 2:8). ഈ വചനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, വിശ്വാസം മനുഷ്യന്റെ സൃഷ്ടിയല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. അതിനാൽ, വിശ്വാസം പാരമ്പര്യമായി കൈമാറപ്പെടു മ്പോഴും, അത് ഓരോ വ്യക്തിയിലും ഒരു പുതു അനുഭവമായി ജനിക്കേണ്ട തുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ആഗോളവൽക്കരണവും വിദ്യാഭ്യാസ വികസനവും ശക്തമായി സ്വാധീനിച്ച സാഹചര്യത്തിൽ, വിശ്വാസം വ്യക്തിപര മായ അർത്ഥാന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റം സഭയ്ക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയല്ല; മറിച്ച് വിശ്വാസത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരമാണ്.

“വിശ്വാസം ഇനി പാരമ്പര്യം മാത്രമായി നിലനിൽക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസജീവിതമായി മാറേണ്ട ഒന്നാണ്.”

• സാന്നിധ്യത്തിന്റെ കൂദാശയായ സഭ

സഭയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ദൈവശാസ്ത്രബോധം ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിർണ്ണായകമാണ്. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സഭ “രക്ഷ യുടെ കൂദാശയാണ്”- ദൈവസാന്നിധ്യ ത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ അടയാളം.

ഈ ദർശനം സഭയെ ഒരു ഭരണ സംഘടനയായി മാത്രം കാണുന്നതിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി, ദൈവിക രഹസ്യമായി കാണാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. Karl Rahner ന്റെ ദർശനത്തിൽ, ദൈവകൃപ മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങ ളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിനാൽ, സഭയുടെ ദൗത്യം ലോകത്തെ ദൈവത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയല്ല; ലോകത്തിൽ ഇതിനകം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുകയാണ്.

കേരളത്തിൽ സഭയുടെ ഈ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമായി കാണാം. ദശാബ്ദങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം പേറുന്ന ക്രിസ്ത്യൻ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളും, ആശുപത്രികളും വെറും സാമൂഹിക സേവനങ്ങൾ മാത്രമല്ല നമ്മുടെ രാജ്യ ത്തിന് നൽകുന്നത്; അവ ദൈവസ്നേഹ ത്തിന്റെ കൂദാശാ-അടയാളങ്ങളാണ്. അവിടെയുണ്ടാകുന്ന സേവനം സുവിശേഷത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഭാഷയാണ്.

“കേൾക്കുന്ന സഭ മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹിക്കുന്ന സഭയാകൂ.”

കേൾക്കുന്ന സഭ: വചനത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി

ദൈവം സംസാരിക്കുന്ന ദൈവമാണ്. “ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു” (യോഹ. 1:1).

ഈ വചനം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലുട നീളം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. അതിനാൽ, കേൾക്കുന്നത് സഭയുടെ അടിസ്ഥാന ആത്മീയ നിലപാടാണ്. സഭയുടെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങൾ പോലും ഈ കേൾവിയുടെ അഭാവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവയാകാം. ഈ അടുത്ത കാലത്ത് നമ്മുടെ സഭയിലും ചുറ്റുപാടും ഉണ്ടായ പല അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളും, സഭയും സഭാനേതൃ ത്വവും കൂടുതൽ സംവാദത്തിനും പങ്കാളിത്തത്തിനും മുൻകൈ എടു ക്കണം എന്ന സത്യത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന “സിനഡൽ സഭ” എന്ന ആശയം ഏറെ പ്രസക്തമാണ്. സിനഡാലിറ്റി ഒരു ഭരണരീതിയല്ല; അത് ഒരു ആത്മീയ ജീവിതശൈലിയാണ് - ഒരുമിച്ച് നടക്കുകയും, കേൾക്കുകയും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹമായി മാറുക.

• മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളുടെ ഗഹനങ്ങളിൽ കൃപയുടെ രഹസ്യം

മതനിരപേക്ഷ ലോകത്തിൽ ദൈവം അഭാവത്തിലല്ല; മറിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി സന്നിഹിതനാണ്. മനുഷ്യജീവിത ത്തിന്റെ സഹനങ്ങളിൽ - വേദനയിൽ, നഷ്ടത്തിൽ, സ്നേഹത്തിൽ, പ്രതീക്ഷ യിൽ - ദൈവത്തിന്റെ സ്പർശം അനുഭവപ്പെടുന്നു.

Karl Rahner അവതരിപ്പിച്ച “anonymous christian” എന്ന ആശയം, ദൈവകൃപയുടെ സാർവത്രികതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ വ്യക്തമായി അറിയാത്തവരിലും ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കേരളത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആത്മീയ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഈ നിശ്ശബ്ദ തിരച്ചിലിന് വേദിയാകുന്നു. അവിടേക്ക് എത്തുന്നവർ പലപ്പോഴും ഉത്തരങ്ങൾ തേടി വരുന്നതല്ല; അവ രുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിനകം പ്രവർ ത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയാ നുള്ള ഒരു സാധ്യത തേടിയാണ്.

“സുവിശേഷം ഏറ്റവും ശക്തമായി സംസാരിക്കുന്നത് വാക്കുകളിൽ അല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളിലാണ്.”

• അവതാരത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സംസ്കാരവും വിശ്വാസവും

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഹൃദയം അവതാരമാണ് - “വചനം മാംസമായി” (യോഹ. 1:14). ദൈവം മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു എന്ന ഈ സത്യം, സംസ്കാരവും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ അടിസ്ഥാനപര മായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അപ്പസ്തോലനായ വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹാ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യം, ഈ അവതാരസത്യത്തിന്റെ ജീവിച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഈ വിശ്വാസം ഈ മണ്ണിന്റെ സംസ്കാരത്തോടൊപ്പം വളർന്നു.

ഇന്ന്, ഈ ദർശനം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണ്. സംഖ്യകൾക്ക് അതീത മായ സാക്ഷ്യമാവണം സഭയുടേത്. മിഷൻ ഇനി എണ്ണം വർധിപ്പിക്കൽ മാത്രമല്ല; സാന്നിധ്യവും സാക്ഷ്യവുമാണ്. - ദരിദ്രരോടൊപ്പം നിൽക്കുക, നീതിക്കായി സംസാരിക്കുക, സൃഷ്ടിയെ സംരക്ഷിക്കുക - ഇവയാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷ പ്രഖ്യാപനം. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ദർശനം ഈ ലോകത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തപ്പെടണം.

2018-ലെ പ്രളയകാലത്ത് മനുഷ്യർ തമ്മിൽ പങ്കുവച്ച സ്നേഹവും ഐക്യവും, അവതാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ ഒരു ദൈവാനുഭവമായി മാറി. അവിടെ സഭ വാക്കുകളിൽ അല്ല, സാന്നിധ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു പുതിയ കത്തോലിക്കാ ആധുനികതയിലേക്ക് ഇന്ത്യയിലും കേരളത്തിലും രൂപം കൊണ്ടുവരുന്നത് ഒരു പുതിയ സംയോജന മാണ് - പാരമ്പര്യവും ആധുനികതയും കൈകോർക്കുന്ന ഒരു “കത്തോലിക്കാ ആധുനികത.” ഇത്:

* സംവാദത്തെ സ്വീകരിക്കുന്ന വിശ്വാസം

* നീതിയെയും പരിസ്ഥിതിയെയും മുൻനിർത്തുന്ന ദൗത്യം

* അൽമായരുടെ സജീവ പങ്കാളിത്തം

* സംസ്കാരത്തോട് ചേർന്ന ആത്മീയത

എന്നിവയുടെ സമന്വയമായിരിക്കും.

• പ്രത്യാശയുടെ പുതിയ പ്രഭാതം

സഭയുടെ ഭാവി പഴയ ആധിപത്യരൂപങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിൽ അല്ല; മറിച്ച് പുതിയ സാക്ഷ്യരൂപങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്ന തിലാണ്. ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ, സഭ പുറത്തേക്കിറങ്ങണം - മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകളിലേക്ക്, അവരുടെ മുറിവുകളിലേക്ക്, അവരുടെ പ്രത്യാശകളിലേക്ക്.

• അവിടെയാണ് സുവിശേഷം ജീവിക്കുന്നത്.

മതനിരപേക്ഷ യുഗം വിശ്വാസത്തിന്റെ അസ്തമയമല്ല. അത് ഒരു പുതു ഉദയം ആണ് - സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട, ആഴത്തിൽ ജീവിക്കപ്പെട്ട, പ്രകാശമാർന്ന ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉദയം.

കേരളത്തിന്റെ സഭയ്ക്കായി, ഇത് ഒരു നിർണായക നിമിഷമാണ് - ക്രിസ്തുവിൽ വേരൂന്നിയും ലോകത്തോട് തുറന്നും, സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായി മാറാനുള്ള അവസരം.

• (ലേഖകൻ ഓസ്ട്രിയയിലെ ഇൻസ്ബ്രൂക്ക് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്നും Envisioning the Church of A Secular Age: World History and Salvation History in dialogue - A comparative Theological Study of Charles Taylor’s A Secular Age and Karl Rahner’s Strukturwandel der Kirche als Aufgabe and Chance Toward a Distinct Paradigm of Secularism and Christianity in India എന്ന വിഷയത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടിയിട്ടുണ്ട്.)

• joeputh85@icloud.com