മരുഭൂമിയിലെ പിതാക്കന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ആളായിരുന്നു അന്തോണീസ്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അടുത്തുനിന്ന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ധാരാളം ചെറുപ്പക്കാർ വന്നിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, അവിടെയുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് വലിയൊരു സംശയം തോന്നി. അവൻ അന്തോണീസിന്റെ അടുത്തെത്തി ചോദിച്ചു:
“ഗുരോ, ഞാനും നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരുപാട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്. ഉപവാസം കിടക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമോ, മനസ്സിന് സമാധാനമോ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ? എന്താണ് അതിന് കാരണം?”
അന്തോണീസ് ആ ചെറുപ്പക്കാരെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി നൽകി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:
“മോനേ, ആ കാണുന്ന വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ പോയി കുറച്ചുനേരം നിൽക്കൂ. അവിടെ വീഴുന്ന തണലും, കാറ്റിൽ ആടുന്ന ഇലകളും നോക്കിയിരിക്കൂ. എന്നിട്ട് മടങ്ങി വരൂ.”
ചെറുപ്പക്കാരൻ മരച്ചുവട്ടിൽ പോയി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. തിരികെ വന്നപ്പോൾ അന്തോണീസ് ചോദിച്ചു:
“നീ അവിടെ എന്ത് കണ്ടു?”
അവൻ പറഞ്ഞു: “മരത്തിന്റെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ അനങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. പക്ഷേ അതിൽ വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ!”
അപ്പോൾ അന്തോണീസ് തറയിൽ വീണുകിടന്ന ഒരു ചെറിയ വിത്ത് കാണിച്ച് കൊടുത്തു:
“ഈ ചെറിയ വിത്ത് കണ്ടോ? ഇത് മണ്ണിൽ ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചിരുന്ന് വേരുകൾ താഴ്ത്തി വളരുമ്പോഴാണ് വലിയൊരു മരമായി മാറി മറ്റുള്ളവർക്ക് തണൽ നൽകുന്നത്. കാറ്റിൽ ആടുന്ന ഇലകളെപ്പോലെ പുറമെ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിലല്ല, മണ്ണിൽ ആഴത്തിൽ പോകുന്ന വേരുകളെപ്പോലെ ഉള്ളിൽ നല്ല മനസ്സും ദൈവസ്നേഹവും ഉണ്ടാക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം.”
പിതാവ് തുടർന്നു: “നീ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനോ, വലിയ ആളാകാനോ ആകരുത്. നിന്റെ മനസ്സിൽ ദയയും, എളിമയും, സ്നേഹവും ഉണ്ടെങ്കിൽ മരുഭൂമിയിൽ പോയാലും നിനക്ക് വലിയ സന്തോഷവും സമാധാനവും കിട്ടും.”
ആ കുഞ്ഞു കഥയിലൂടെ ചെറുപ്പക്കാരന് കാര്യം മനസ്സിലായി. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ വലിയ ആർഭാടത്തോടെ പുറത്തു കാണിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം, ഉള്ളിൽ നല്ലൊരു മനസ്സുണ്ടാവുക എന്നതാണ് എന്ന് അവൻ പഠിച്ചു.
കുട്ടികൾക്കുള്ള പാഠം:
നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ദയയും എളിമയും ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് ദൈവത്തിന് നമ്മളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാകുന്നത്.