മലയാള നോവല് സാഹിത്യത്തില് ചില കൃതികള് കഥയേക്കാള് വലിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങളായി മാറാറുണ്ട്. വായന അവസാനിച്ചിട്ടും കഥാപാത്രങ്ങളും സ്ഥല ങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില് തുടരുന്ന കൃതികള്. പോഞ്ഞിക്കര റാഫിയുടെ ‘സ്വർഗദൂതന്’ ഇങ്ങനെയൊരു നോവലാണ്. ഇത് ഒരു ബാലന്റെ വളര്ച്ചയുടെ കഥ മാത്രമല്ല; ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം, ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ സ്വപ്നം, ഒരു വിശ്വാസ സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതം, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പരിവര്ത്തനം എന്നിവയുടെ സമന്വയമാണ്.
കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹ ത്തിന്റെ ജീവിതലോകത്തെ അതിന്റെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളോടും സൗന്ദര്യത്തോടും കൂടി ആവിഷ്കരിച്ച അപൂര്വ കൃതികളില് ഒന്നാണ് സ്വർഗദൂതന്. സാധാരണയായി ക്രൈസ്തവജീവിതം മലയാള സാഹിത്യ ത്തില് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള് അത് പലപ്പോഴും മതപരമായ ചിഹ്നങ്ങളിലോ വ്യക്തിഗത ആത്മസംഘര്ഷങ്ങളിലോ ഒതുങ്ങിപ്പോകാറുണ്ട്. എന്നാല് പോഞ്ഞിക്കര റാഫി അതിനെ ഒരു സമ്പൂര്ണ്ണ സാമൂഹിക സംസ്കാരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
കുട്ടികളുടെ കണ്ണിലൂടെ ലോകത്തെ പുനര്സൃഷ്ടിക്കുന്ന നോവല്
സൈമണും ഫിലോമിനയും വെറും കഥാപാത്രങ്ങളല്ല. അവര് നോവലിന്റെ ദാര്ശനികകേന്ദ്രമാണ്. അവരുടെ കണ്ണുകളിലൂടെയാണ് ലോകം കാണപ്പെടുന്നത്.
കുട്ടികളുടെ ലോകം മുതിര്ന്ന വരുടെ ലോകത്തില് നിന്ന് വ്യത്യസ്ത മാണ്. അവര് വിശ്വസിക്കുന്നതിനേ ക്കാള് ചോദിക്കുന്നു. അംഗീകരിക്കുന്ന തിനേക്കാള് അദ്ഭുതപ്പെടുന്നു. മതവും സമൂഹവും ചരിത്രവും അവര്ക്കു മുന്നില് ചോദ്യങ്ങളുടെ രൂപത്തിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
അതിനാൽ സ്വർഗദൂതനില് ബാല്യം ഒരു പ്രായഘട്ടമല്ല; അത് ഒരു വിമര്ശനാത്മക ദൃഷ്ടികോണമാണ്.
സൈമണ് ചോദിക്കുന്ന പല ചോദ്യങ്ങളും മതപരമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ സ്പര്ശിക്കുന്നവയാണ്. എന്നാല് അവ കലാപരമായ ചോദ്യ ങ്ങളല്ല. ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള നിഷ്കളങ്കമായ ശ്രമങ്ങളാണ്. ഇവിടെ യാണ് നോവല് അസാധാരണമാകുന്നത്. കാരണം വിശ്വാസത്തെ ആക്രമിക്കാതെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന സാഹിത്യമാണ് ഇത്.
ആദവും ഹവ്വയും: ഒരു പുരാണമല്ല, മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ രാഷ്ട്രീയം
നോവലില് ആദം-ഹവ്വാ കഥ കടന്നു വരുന്നത് മതപാഠമെന്ന നിലയിലല്ല. മനുഷ്യന്റെ അറിവിനായുള്ള അന്വേഷണ ത്തിന്റെ കഥയായിട്ടാണ്.
പറുദീസയില് ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യന് ഒരു വിലക്കിനെ മറികടക്കുന്നു. കാരണം അവന് സ്വർഗം നഷ്ടമാകുന്നു. സാധാരണ മതവായനയില് ഇത് അനുസരണക്കേടിന്റെ കഥയാണ്. എന്നാല് സ്വർഗദൂതനില് അത് അറിവിന്റെ കഥയാകുന്നു. അറിവ് നേടാന് ശ്രമിച്ചതിനാലാണോ മനുഷ്യന് ശിക്ഷിക്ക പ്പെട്ടത്? ഈ ചോദ്യം നോവലിന്റെ ആന്തരിക ഘടനയില് പിന്നീട് പല രൂപങ്ങളില് ആവര്ത്തിക്കുന്നു. സൈമണ് നഗരം കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സൈമണ് പുഴയ്ക്ക് അക്കരെ പോകാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സൈമണ് ലോകം വികസിപ്പിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ആദം വിലക്കപ്പെട്ട കനി കഴിച്ചതു പോലെ സൈമണും തന്റെ ലോകത്തിന്റെ അതിരുകള് ലംഘിക്കാന് ആഗ്രഹി ക്കുന്നു. ഈ അർഥത്തില് ആദ ത്തില് നിന്ന് സൈമനിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് നോവലിന്റെ യഥാര്ത്ഥ ഘടന.
പുഴപ്പാലം: ഒരു പാലമല്ല, ആധുനിക തയുടെ രൂപകം
നോവലിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രതീകം ‘പുഴപ്പാലം’ തന്നെയാണ്. ഇത് വെറും ഒരു നിര്മ്മാണ പദ്ധതിയല്ല.
ഗ്രാമത്തിന്റെയും നഗര ത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള അകലം ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള സ്വപ്നമാണ്. ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതത്തില് നിന്ന് തുറന്ന ലോകത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്. പരമ്പരാഗതയില് നിന്ന് ആധുനി കതയിലേക്ക് കടന്നുപോകുക യാണ്. സൈമണിന്റെ മനസ്സില് പുഴപ്പാലം രൂപം കൊള്ളുന്നത് നഗരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാം ക്ഷയില് നിന്നാണ്. അവന് നഗരത്തെ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ നഗര ത്തിന്റെ കഥകള് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കേട്ട കഥകള് അവന്റെ മനസ്സില് ഒരു പുതിയ ലോകം നിര്മ്മിക്കുന്നു. അവിടെ പുഴ വെറും ജലാശയമല്ല. ഒരു തടസ്സമാണ്.
ഒരു സാമൂഹിക അതിരാണ്. ഒരു ചരിത്രപരമായ വേര്തിരിവാണ്. അതിനെ മറികടക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നമാണ് പുഴപ്പാലം. ഇവിടെയാണ് പൊഞ്ഞിക്കര റാഫിയുടെ ദീര്ഘദര്ശിത്വം തെളിയുന്നത്.
നോവലില് ഒരു സ്വപ്നമായി മാത്രം നിലനിന്നിരുന്ന പുഴപ്പാലം പിന്നീട് ഗോശ്രീ പാലങ്ങളായി യാഥാര്ത്ഥ്യമായത് യാദൃശ്ചികമല്ല. സാഹിത്യം പലപ്പോഴും ചരിത്രത്തെ സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്. സ്വർഗദൂതന് അതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.
വികസനത്തിന്റെ വില: അപ്പന്റെ അടിയും ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതിരോധവും
സൈമണ് പുഴപ്പാലത്തെ ക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുമ്പോള് അവന് ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ള അപ്പനില് നിന്ന് ആദ്യമായി അടി കിട്ടുന്നു. ഈ സംഭവം വെറും കുടുംബസംഭവമല്ല. പുതിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പഴയ തലമുറയുടെ ഭയങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സംഘര്ഷത്തിന്റെ രൂപീകരണമാണ്. ഓരോ വികസന പദ്ധതിക്കും മുമ്പില് ഒരു തലമുറ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: ‘ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചില്ലേ? ഇനി എന്തിന് മാറ്റം?’
അതേസമയം അടുത്ത തലമുറ ചോദിക്കുന്നത്: ‘ഇനി ഇങ്ങനെ മാത്രം ജീവിച്ചാല് മതിയോ?’ ഈ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്ക്കിടയിലാണ് ചരിത്രം മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്.
ചവിട്ടുനാടകം: സംസ്കാരത്തില് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സ്മൃതി
ഇന്ന് ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളില് മാത്രം ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു കലാരൂപ ത്തെ നോവല് ജീവനുള്ള അനുഭവ മാക്കി മാറ്റുന്നു. ചവിട്ടുനാടകം ഇവിടെ വെറും വിനോദമല്ല. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഓര്മ്മ യാണ്. പോര്ച്ചുഗീസ് സ്വാധീനവും ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസവും കേരളീയ കലാസങ്കല്പ്പവും സംഗമിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക ഇടമാണ്.
കാറല്മാന് പോലുള്ള കഥാ പാത്രങ്ങളിലൂടെ ചരിത്രം കേരള ത്തിലെ തീരഗ്രാമങ്ങളില് ജനകീയ കലാരൂപമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത് അദ്ഭുതകരമായ നോവല് അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
മെത്രാനോ കലാകാരനോ:
അധികാരവും സൃഷ്ടിയും തമ്മി ലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സൈമണിന്റെ ആന്തരിക സംഘര്ഷം നോവലിന്റെ കലാപരമായി ഉയരങ്ങളിലൊ ന്നാണ്. മെത്രാനാകുക എന്നത് സമൂഹം അംഗീകരിച്ച മഹത്തായ ലക്ഷ്യമാണ്. എന്നാല് കലാകാരനാ കുക എന്നത് വ്യക്തിപരമായ വിളിയാണ്. ഈ രണ്ടിനുമിടയില് നില്ക്കുന്ന സൈമണ് യഥാര്ത്ഥത്തില് ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വഴികള്ക്കിടയിലാണ്. അവസാനം ചവിട്ടുനാടകത്തിലെ മുഖ്യവേഷത്തി ലേക്കാണ് അവന് തിരിയുന്നത്. ഇത് മതനിഷേധമല്ല. കലയും ആത്മീയതയും പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്.
കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതലോകത്തെ അതിന്റെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളോടും സൗന്ദര്യത്തോടും കൂടി ആവിഷ്കരിച്ച അപൂര്വ കൃതികളില് ഒന്നാണ് സ്വർഗദൂതന്.
ഭാഷ: നോവലിന്റെ യഥാര്ത്ഥ നായകന്
സ്വർഗദൂതനെ മഹത്തായ കൃതി യാക്കുന്നത് അതിന്റെ ഭാഷയാണ്. പോഞ്ഞിക്കരയുടെ ജനജീവിതം സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയില് തന്നെയാണ് നോവല് മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്. പ്രാദേശിക പദങ്ങളും പഴയ പ്രയോഗങ്ങളും തീരദേശ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഷാശൈലിയും നിറഞ്ഞ ഈ രചന മലയാള ഭാഷയുടെ ഒരു സാംസ്കാരിക ശേഖരം പോലെയാണ്. ഇന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന നിരവധി പദങ്ങള് ഈ നോവലില് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാല് സ്വർഗദൂതന് സാഹിത്യം മാത്രമല്ല; ഭാഷാപൈതൃകത്തിന്റെ രേഖപ്പെടുത്തല് കൂടിയാണ്.
മതവും മാനവികതയും കൂടിച്ചേരുന്ന ഇടം
നോവലിലെ ക്രൈസ്തവ കുടുംബ ജീവിതം ശ്രദ്ധേയമാണ്. സന്ധ്യാപ്രാർഥന കള്, കുര്ബാനകള്, വിശുദ്ധരുടെ തിരുനാളുകള്, വിശ്വാസാചാരങ്ങള് എല്ലാം നോവലില് സാന്നിധ്യമറിയിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് അവിടെയൊന്നും മതമൗലികത യില്ല. മനുഷ്യസ്നേഹമാണ് കേന്ദ്രം. മറ്റു മത വിഭാഗങ്ങളുമായി ഇടപഴകുന്ന, പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹ മാണ് നോവലില് കാണുന്നത്. ഇത് കേരളത്തിന്റെ മതസൗഹാര്ദ്ദ പാരമ്പര്യ ത്തിന്റെ സാഹിത്യരേഖ കൂടിയാണ്.
സ്വർഗദൂതന് വായിച്ചുത്തീരുമ്പോള് മനസ്സിലാകുന്നത് ഇത് ഒരു ബാല്യസ്മരണ നോവല് മാത്രമല്ല. ഇത് പറുദീസ നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്. അതിരുകള് മറികടക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്.
ഒരു ഗ്രാമം നഗരത്തിലേക്ക് നോക്കുന്ന കഥയാണ്. വികസനം സ്വപ്നം കാണുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ കഥയാണ്.
വിശ്വാസവും സംശയവും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്. അതിനുമപ്പുറം, കേരളത്തിന്റെ തീരദേശ ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തെ ഇത്രയും ജീവസ്സോടെ, ഇത്രയും ആത്മാര്ത്ഥമായി, ഇത്രയും കലാപരമായി ആവിഷ്കരിച്ച കൃതികള് മലയാളത്തില് വിരളമാണ്. അതുകൊണ്ട് സ്വർഗദൂതന് ഒരു നല്ല നോവല് മാത്രമല്ല; ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം, ഒരു സമൂഹ ത്തിന്റെ കൂട്ടായ സ്മൃതി, ഒരു കാലഘട്ട ത്തിന്റെ വികസന സ്വപ്നം, ഒരു ബാലന്റെ വിസ്മയലോകം എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്ന അപൂര്വ സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയാണ്.
ഇത് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാല് സൈമണിനെ മാത്രം ഓര്ക്കുകയല്ല വായനക്കാരന് ചെയ്യുന്നത്; തന്റെ സ്വന്തം ബാല്യത്തെയും സ്വന്തം ഗ്രാമത്തെയും സ്വന്തം വിശ്വാസ ങ്ങളെയും സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെയും കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കാന് തുടങ്ങുന്നു. അതാണ് ഒരു മഹത്തായ നോവലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
സ്മൃതികളുടെ ചരിത്രമായി സ്വർഗദൂതന്
സ്വർഗദൂതനെ ഒരു നോവല് എന്നതിലു പരി ‘സ്മൃതികളുടെ ചരിത്രം’ എന്ന നിലയിലും വായിക്കാം. ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങള് സാധാരണയായി ഭരണാധികാരികളെയും രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളെയും സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങളെയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാല് സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ദൈനം ദിന ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് സാഹിത്യം ചരിത്രത്തിന്റെ പൂരകമായി മാറുന്നത്. പോഞ്ഞിക്കര റാഫി തന്റെ ബാല്യകാല ലോകത്തെയും സമൂഹത്തെയും അതിന്റെ എല്ലാ നന്മതിന്മകളോടും കൂടി ഈ നോവലില് പുനര്സൃഷ്ടി ക്കുന്നു. അതിനാല് സ്വര്ഗദൂതൻ വായിക്കുമ്പോള് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഓര്മ്മകള് വായിക്കുകയല്ല; പ്രകൃതി ഒരു പശ്ചാത്തലമല്ല, ഒരു കഥാപാത്ര മാണ്.
നോവലിലെ പ്രകൃതി വർണ്ണന കള് പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അര്ഹിക്കുന്നു. പല നോവലുകളിലും പ്രകൃതി സംഭവങ്ങള് നടക്കാനുള്ള പശ്ചാത്തലമായി മാത്രം നിലകൊള്ളാറുണ്ട്. എന്നാല് സ്വർഗദൂതനില് കായലും മഴയും കഥാപാത്രങ്ങളാണ്.
നോവലില് ഗ്രാമവും നഗരവും ഏറ്റുമുട്ടുന്നില്ല; പരസ്പരം ആകര്ഷിക്കുന്നു. പുഴപ്പാലം എന്ന പ്രതീകം ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ശ്രമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല.
ബാല്യം: നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർഗത്തിന്റെ രൂപകം
നോവലിന്റെ തലക്കെട്ടായ സ്വർഗദൂതന് തന്നെ ഈ വായനയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നുണ്ട്. ബൈബി ളിലെ പറുദീസ നഷ്ടപ്പെട്ട ആദം-ഹവ്വാ കഥ നോവലിന്റെ ഒരു തലമാണെങ്കില് മറ്റൊരു തലം ബാല്യത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്.
കാരണം ഓരോ മനുഷ്യനും ജീവിതത്തില് ഒരിക്കല് ഒരു പറുദീസയില് ജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്, അത് ബാല്യമാണ്.
അവിടെ ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്, വിസ്മയമുണ്ട്, സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. കാല ക്രമേണ ആ ലോകം നഷ്ടമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് നോവലിലെ സൈമണ് വെറും ഒരു ബാലകഥാ പാത്രമല്ല. നഷ്ടപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ബാല്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഈ അർഥത്തില് നോവലിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വിഷയം മനുഷ്യന്റെ ‘നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർഗം’ തന്നെയാണ്.
സ്വർഗദൂതന് വായനാസുഖം നല്കുന്ന ഒരു നോവല് മാത്രമല്ല; കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, ഭാഷാപര, ചരിത്രപര സ്മൃതികളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യരേഖ കൂടിയാണ്.
നോവലിന്റെ ആഖ്യാനശൈലി: ലാളിത്യത്തിനു ള്ളിലെ സംയുക്തത
സ്വർഗദൂതന് വായിക്കുമ്പോള് ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ ലാളിത്യമാണ്. സംഭവങ്ങള് വളരെ സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകുന്നു. വലിയ നാടകീയതകളോ കൃത്രിമ സംഘര്ഷ ങ്ങളോ ഇല്ല. എന്നാല് ഈ ലാളിത്യ ത്തിനുള്ളില് ഒരു സംയുക്ത ആഖ്യാനഘടന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ബൈബിള് കഥയും ഗ്രാമജീവിത വും ബാല്യസ്മരണകളും വികസന സ്വപ്നങ്ങളും കലയും മതവും എല്ലാം ഒരേ കഥാപ്രവാഹത്തില് സംയോജിപ്പിക്കാന് എഴുത്തുകാരന് കഴിയുന്നു. ഇത് ഒരു സാധാരണ കഥാകാരന്റെ കഴിവല്ല. ജീവിതത്തെ സമഗ്രമായി കാണുന്ന ഒരു നോവലിസ്റ്റിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ സ്ഥാനമെന്ത്?
കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹ ത്തിന്റെ ജീവിതം അവതരിപ്പിച്ച കൃതികളുടെ നിറവില് സ്വർഗദൂതന് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. ഈ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പല കൃതി കളും സാമൂഹിക യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങ ളിലോ രാഷ്ട്രീയ സംഘര്ഷങ്ങളിലോ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോള് പോഞ്ഞിക്കര റാഫി മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതമാണ് കേന്ദ്രമാക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളിലല്ല; ചരിത്രം ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരിലാണ്. ഈ സമീപനമാണ് നോവലിനെ കാലാതീതമാക്കുന്നത്.
സ്വർഗദൂതന് എന്ന നോവല് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ബാല്യ ത്തിന്റെയും ഗ്രാമജീവിതത്തിന്റെയും വികസന സ്വപ്നങ്ങളുടെയും സംഗമസ്ഥാനമാണ്. സൈമണിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണുന്ന ലോകം യഥാര്ത്ഥത്തില് കേരളത്തിന്റെ ഒരു സാമൂഹിക പരിണാമഘട്ടത്തിന്റെ ദൃശ്യമാണ്. ബൈബിളിലെ പറുദീസ നഷ്ടത്തിന്റെ കഥയില് നിന്ന് ഗോശ്രീ പാലങ്ങളുടെ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തി ലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് ഈ നോവലിന്റെ ആന്തരിക സഞ്ചാരം. ഒരു ബാലന്റെ സ്വപ്നത്തില് ആരംഭി ക്കുന്ന ഈ കഥ, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സ്വപ്നത്തില് അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അനുഭവത്തില് ആരംഭിക്കുന്ന ഈ ആഖ്യാനം, ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില് എത്തിച്ചേരുന്നു.
ഒരു മതവിശ്വാസത്തിന്റെ കഥ യായി ആരംഭിക്കുന്ന ഈ നോവല്, ഒടുവില് മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തെയും അന്വേഷണചേതനയെയും വികസനാഭിലാഷത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സര്വലൗകികമായ ഒരു പ്രസ്താവനയായി മാറുന്നു. അതിനാല് സ്വർഗദൂതന് വായനാസുഖം നല്കുന്ന ഒരു നോവല് മാത്രമല്ല; കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, ഭാഷാപര, ചരിത്രപര സ്മൃതികളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യരേഖ കൂടിയാണ്. മലയാ ളത്തിലെ ബാല്യസ്മരണ-നോവലുകളുടെ പാരമ്പര്യത്തില് മാത്രമല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ അതിന്റെ സ്വാഭാവികതയില് രേഖപ്പെടുത്തിയ കൃതികളുടെ നിരയിലും ഈ നോവല് ശ്രദ്ധേയമായ സ്ഥാനം അര്ഹിക്കുന്നു.