Coverstory

ഒന്നാം നിഖ്യാ കൗൺസിൽ ഇന്ത്യൻ സഭകളോട് പറയുന്നത്

ഒന്നാം നിഖ്യാ കൗൺസിലിന്റെ 17-ാം ജൂബിലി കഴിഞ്ഞ വർഷം ആഗോളസഭ കൊണ്ടാടി. ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ സഭാപരിസരത്ത് നിഖ്യാ എന്തുമാത്രം പ്രസക്തമാണ്.

ഫാ. ഡോ. കുര്യൻ കാച്ചപ്പിള്ളി CMI
  • ആമുഖം

ഒന്നാം നിഖ്യാ കൗൺസിലിന്റെ 1,700-ാം വാർഷികം ആഗോള സഭ ഉചിതമായി ആഘോഷിച്ചു. കൗൺസിലിന്റെ പ്രസക്തി സഭൈക്യരംഗത്ത് എക്കാലവും നിലനില്ക്കുന്നു. രണ്ട് പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളാണ് ഇതിനുണ്ടായിരുന്നത്: ഒന്നാമതായി, ക്രിസ്തീയ സഭകൾക്കിടയിലുള്ള ഐക്യത്തിനായുള്ള ആഹ്വാനം നവീകരിക്കുക; രണ്ടാമതായി, ഈ നവീകൃത ഐക്യത്തിലൂടെ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ ദൈവരാജ്യ പ്രഘോഷണം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുക.

  • ഇന്ത്യൻ സഭകൾ: നിലവിലെ സാഹചര്യം

ഭാരതീയ ക്രൈസ്തവതയുടെ ഉത്ഭവം വി. തോമാശ്ലീഹായുടെ അപ്പസ്തോലിക അടിത്തറയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഇന്ത്യയിലെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹം അതിനുശേഷം വൈവിധ്യമാർന്ന ഒരു ഭൂമികയുമായാണ് വളർന്നുവന്നത്. അതിൽ ലത്തീൻ (റോമൻ) സഭ, പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ സഭകൾ (സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര), ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യങ്ങൾ (മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ്, യാക്കോബായ സുറിയാനി), ചർച്ച് ഓഫ് സൗത്ത് ഇന്ത്യ, ചർച്ച് ഓഫ് നോർത്ത് ഇന്ത്യ എന്നിവയും വിവിധ തരത്തിലുള്ള പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്, പെന്തക്കോസ്ത് വിഭാഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഭാരതം സഭാപരമായ വൈവിധ്യത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു മാതൃകയാണ്.

വ്യത്യസ്ത റീത്തുകളിൽപ്പെട്ട ഭരണാധികാര മേഖലകൾ ഒരേ പ്രദേശത്ത് ഒരുമിച്ച് നിലനില്ക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു റീത്തിലെ അംഗങ്ങൾ ചരിത്രപരമായി മറ്റൊരു റീത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, സഭകൾക്കിടയിലുള്ള സഹകരണത്തിന് അവസരങ്ങൾ നല്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ അജപാലനപരമായ വെല്ലുവിളികളും ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ആരാധനാക്രമപരവും നിയമപരവുമായ ചോദ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിലെ ജാതി സമവാക്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹിക സങ്കീർണ്ണതകളും പ്രാദേശിക-ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക സ്വത്വങ്ങളും ഐക്യത്തിനായോ ഐകരൂപ്യത്തിനായോ ഉള്ള ശ്രമങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. കൊളോണിയൽ ഇടപെടലുകൾ, ഭരണാധികാര തർക്കങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ദീർഘകാല ചരിത്രത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ് ഈ ഭിന്നതകളുടെ അടരുകൾ. എന്നിരുന്നാലും, നിഖ്യായിൽ നിന്നു പ്രചോദനമുൾക്കൊള്ളുന്ന ‘ഏക പരിശുദ്ധ കത്തോലിക്കാ സഭ’ (una sancta catholica) എന്ന ആശയമാതൃക ഇന്ത്യയിലെ എക്യുമെനിക്കൽ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനാത്മകമായ ഒരു വഴികാട്ടിയായി തുടരുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ, ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ഏഷ്യൻ ബിഷപ്സ് കോണ്‍ഫറൻസസ് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്ന “വൈവിധ്യത്തിൽ ഐക്യം” എന്ന കാഴ്ച പ്പാട്, ബഹുസ്വരതയ്ക്കിടയിലെ കൂട്ടായ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള കൗൺസിൽ മാതൃകകളോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാണ്.

നിയമാനുസൃതമായ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാതെ തന്നെ സഭൈക്യത്തിനായി പരിശ്രമിച്ച, ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക നിമിഷമായി നിഖ്യാ കൗൺസിൽ (എ.ഡി. 325) കരുതപ്പെടുന്നു. അടിസ്ഥാനപരമായ വിശ്വാസസത്യങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തെ നിർവ്വചിക്കുകയും, അതേസമയം പ്രധാനമല്ലാത്ത ആചാരങ്ങളിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ, സത്യത്തെയും കൂട്ടായ്മയെയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടു പോകുന്നതിനുള്ള ഒരു മാതൃക കൗൺസിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
  • നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് (എ.ഡി. 325)

ആരിയൻ തർക്കം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി എ.ഡി. 325-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ചക്രവർത്തി വിളിച്ചുചേർത്ത നിഖ്യാ സൂനഹദോസ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വസ്വഭാവത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ദൈവശാസ്ത്ര പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പുത്രൻ പിതാവുമായി ‘ഏക സത്തയുള്ളവനാണ്’ (homoousios / of the same essence) എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ് ഈ സൂനഹദോസ് അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശാശ്വതമായ പൈതൃകം. പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള ആളത്വത്തിലെ വ്യത്യാസം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ, ത്രിത്വത്തിന്റെ മർമ്മത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നിർണ്ണായകമായ ഒരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു ഇത്.

ഒന്നാമതായി, പുത്രൻ പിതാവിൽ നിന്ന് ‘വ്യത്യസ്ത നാണ്’ (anomoios) എന്നും അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ അതേ സ്വഭാവമുള്ളവനല്ല (substance) എന്നുമാണ് ആരിയസ് പഠിപ്പിച്ചത്. ക്രിസ്തു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന് വാദിക്കുക വഴി, അവന്റെ പൂർണ്ണ ദൈവത്വത്തെ നിഷേധിച്ച് മനുഷ്യത്വത്തെ മാത്രം ആരിയസ് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിന് നേർവിപരീതമായി, പുത്രൻ പിതാവുമായി ‘ഏക സത്തയുള്ളവനാണ്’ (homoousios) എന്ന് നിഖ്യാ കൗൺസിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിപ്രകാരമാണ്: “Filium Dei natum ex Patre unigenitum, hoc est de substantia Patris, Deum ex Deo, Lumen ex Lumine, Deum verum de Deo vero, natum, non factum, unius substantiae cum Patre.” അതായത്, ജാതനായ ഏകപുത്രനായ യേശു പിതാവിന്റെ അതേ ദൈവിക സ്വഭാവം പങ്കുവയ്ക്കുന്നു - “ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ദൈവവും, പ്രകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശവും, സത്യദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള സത്യദൈവവും.”

വ്യത്യസ്ത റീത്തുകളിൽപ്പെട്ട ഭരണാധികാര മേഖലകൾ ഒരേ പ്രദേശത്ത് ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു റീത്തിലെ അംഗങ്ങൾ ചരിത്രപരമായി മറ്റൊരു റീത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, സഭകൾക്കിടയിലുള്ള സഹകരണത്തിന് അവസരങ്ങൾ നൽകുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ അജപാലനപരമായ വെല്ലുവിളികളും ഉയർത്തുന്നുണ്ട്.

രണ്ടാമതായി, ആരിയസ് ക്രിസ്തുവിനെ സൃഷ്ടിയുടെ തലത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയ പ്പോൾ, നിഖ്യാ വിശ്വാസ പ്രമാണം അവനെ “സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനല്ല, ജനിച്ചവനാണ്” (“natum, non factum”) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഈ നിഷേധത്തെ വ്യക്തമായി തള്ളിക്കളയുന്നു. “അവൻ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു” എന്ന ആരിയൻ വാദത്തെ നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട്, സൃഷ്ടികർമ്മത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനുള്ള പങ്കിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “per quem omnia facta sunt, quae in caelo et in terra” (ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള സമസ്തവും അവനിലൂടെയാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്). സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള സകലതും അവനിലൂടെ നിലവിൽ വന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിലൂടെ, നിഖ്യായിലെ പിതാക്കന്മാർ പുത്രൻ പിതാവിനോടൊപ്പം നിത്യനായവനാണെന്നും സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവാണെന്നും ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞു - ഇത് ദൈവത്തിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട സവിശേഷതകളാണ്.

  • നിഖ്യാ സൂനഹദോസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

നിഖ്യാ-കോൺസ്റ്റന്റിനോപ്പിൾ വിശ്വാസപ്രമാണം പിൽക്കാലത്ത് ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസ സംഹിതയുടെ പൊതുവായ അടിസ്ഥാനമായി മാറി. എങ്കിലും, അത് രൂപപ്പെടുത്തിയ സൂനഹദോസ് അന്തരീക്ഷം ഒരിക്കലും ഒരു സമ്പൂർണ്ണ സഭാത്മക ഐക്യ ത്തിന്റെ രംഗമായിരുന്നില്ല. മെത്രാന്മാർക്കിടയിൽ കടുത്ത വിഭാഗീയത ഉണ്ടായിരുന്നു; ചർച്ചകളിൽ ചക്രവർത്തിയുടെ സ്വാധീനം ശക്തമായിരുന്നു; ദൈവശാസ്ത്ര പദാവലികൾ അപ്പോഴും വ്യക്തതയില്ലാതെ തുടരുകയായിരുന്നു. ‘ഹോമോ ഉസിയോസ്’ (homoousios) എന്ന പദത്തിന്റെ അന്തിമ സ്വീകാര്യത പൂർണ്ണമായ യോജിപ്പിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് ശക്തമായ ദൈവശാസ്ത്ര-രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്ന കഠിനമായ ചർച്ചകളുടെയും വിട്ടുവീഴ്ചകളുടെയും ഫലമായാണ് ഉണ്ടായത്. അങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടുവന്നത് കർശനമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സൂത്രവാക്യമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് യഥാർത്ഥ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശേഷിയുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ ശാശ്വതമായ ഒരു പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

  • ഇന്ത്യൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ വെല്ലുവിളികൾ

സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു വിഷയത്തെ ലളിതവൽക്കരിക്കുന്നതിന്റെ അപകടസാധ്യത നില നിൽക്കെത്തന്നെ പറയുകയാണെങ്കിൽ, നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ “ദൈവിക വ്യക്തികളുടെ ഉത്ഭവം” എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുപഠനം, വിവിധ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യങ്ങളിലുടനീളം ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്ന് പാഠഭേദങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു:

A) “പിതാവിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നവനും പിതാവിനോടും പുത്രനോടുമൊപ്പം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും ജീവദാതാവുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവിലും ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.” നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ (381) ഈ രൂപമാണ് മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭ, മാർത്തോമ്മാ സുറിയാനി സഭ എന്നിവയുൾപ്പെടെ നിരവധി സഭകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

B) “പിതാവിൽ നിന്നും (പുത്രനിൽ നിന്നും) പുറപ്പെടുന്നവനും പിതാവിനോടും പുത്രനോടുമൊപ്പം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും ജീവദാതാവും കർത്താവുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.” വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ഈ രൂപമാണ് യുക്രേനിയൻ കത്തോലിക്കാസഭയിലും മറ്റ് പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ സഭകളിലും ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള സകലതും അവനിലൂടെ നിലവിൽ വന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിലൂടെ, നിഖ്യായിലെ പിതാക്കന്മാർ പുത്രൻ പിതാവിനോടൊപ്പം നിത്യനായവനാണെന്നും സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവാണെന്നും ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞു - ഇത് ദൈവത്തിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട സവിശേഷതകളാണ്.

C) “പിതാവിൽ നിന്നും പുത്രനിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്നവനും പിതാവിനോടും പുത്രനോടുമൊപ്പം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും ജീവദാതാവും കർത്താവുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.” റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭയിലും ആംഗ്ലിക്കൻ, പ്രെസ്ബിറ്റീരിയൻ, ലൂഥറൻ തുടങ്ങിയ പല പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഈ രൂപമാണ്.

സീറോ-മലബാർ കുർബാനയുടെ പാഠത്തിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ രണ്ട് പാഠഭേദങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, അവയുടെ ബ്രാക്കറ്റ് ഉപയോഗം കൊണ്ടാണ് അവ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്. മലയാളം പതിപ്പിൽ, ബ്രാക്കറ്റിലുള്ള ഭാഗം ഡാഷുകളാൽ [---] വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി പതിപ്പുകളിൽ ഇത് സാധാരണ വട്ട ബ്രാക്കറ്റുകളിലാണ് (...) നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

A) പിതാവിൽനിന്നും - പുത്രനിൽനിന്നും - പുറപ്പെടുന്ന സത്യആത്മാവും ജീവദാതാവുമായ ഏക പരിശുദ്ധാത്മാവിലും ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. [We believe in the one Holy Spirit, the giver of truth and life, who proceeds from the Father and the Son].

B) I believe in the Holy Spirit, the Lord, the Giver of life, who proceeds from the Father (and the Son), who together with the Father and the Son is worshipped and glorified.

വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ഈ രണ്ട് പതിപ്പുകൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ചൊല്ലുമ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രകടമാകുന്നു. മലയാളത്തിൽ, ഡാഷുകൾക്കുള്ളിൽ കൊടുത്ത ബ്രാക്കറ്റ് ഭാഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ പൂർണ്ണമായ പാഠവും പരസ്യമായി ഏറ്റുപറയുന്നു. എന്നാൽ ഇതിനുനേരെ വിപരീതമായി, ഇംഗ്ലീഷ് പതിപ്പിൽ വട്ട ബ്രാക്കറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ നല്കിയിരിക്കുന്ന ഭാഗം സാധാരണയായി ഒഴിവാക്കാറാണ് പതിവ്.

ഇത് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു: (i) ലത്തീൻ, സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര സഭകൾ ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന സഭാത്മക പശ്ചാത്തലത്തെയും, (ii) ഭാരതീയ ജനസംഖ്യയുടെ 2.4% മാത്രം വരുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങൾ ക്കിടയിൽ ഐക്യം വളർത്തുക എന്ന വലിയ എക്യുമെനിക്കൽ ആവശ്യകതയെയും ഒരുപോലെ കണക്കിലെടുക്കുന്ന രീതിയിൽ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ പാഠത്തെ ഏകോപിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമോ?

  • നിഖ്യാ സൂനഹദോസിന്റെ ആരാധനാക്രമപരമായ പ്രാധാന്യം

നിഖ്യാ കൗൺസിലിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട എക്യുമെനിക്കൽ നേട്ടങ്ങളിലൊന്ന് ഈസ്റ്റർ തീയതി ഏകീകരിക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമമായിരുന്നു. ആദിമസഭയിൽ, വെവ്വേറെ നിലനിന്നിരുന്ന രീതികൾ നിരന്തരമായ തർക്കങ്ങൾക്ക് കാരണമായിരുന്നു. ചില സമൂഹങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഏഷ്യാമൈനറിലുള്ളവർ, യഹൂദരുടെ പെസഹാ പെരു ന്നാളിനോട് അനുബന്ധിച്ച് നിസാൻ മാസം 14-ാം തീയതി ഈസ്റ്റർ ആചരിച്ചുപോന്നു. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ, പ്രത്യേകിച്ച് സിറിയയിലും മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലുമുള്ള വർ, പെസഹായ്ക്കുശേഷം വരുന്ന ഞായറാഴ്ചയാണ് അത് ആഘോഷിച്ചിരുന്നത്. ഈ വൈവിധ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒന്നാം പൊതു സൂനഹദോസ് ഒരു പൊതുനിയമം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: “ഇതുവരെ യഹൂദരോടൊപ്പം ഈസ്റ്റർ ആഘോഷിച്ചിരുന്ന പൗരസ്ത്യ ദേശത്തെ എല്ലാ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരും, ഇനിമുതൽ റോമാക്കാരോടും നിങ്ങളോടും, ആദ്യകാലം മുതൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം അത് ആഘോഷിച്ച ഞങ്ങളെല്ലാവരോടും ചേർന്ന് പൂർണ്ണ ഐക്യത്തിൽ ഈസ്റ്റർ ആഘോഷിക്കേണ്ടതാണ്.”

2025-ലെ നിഖ്യാ കൗൺസിലിന്റെ 1700-ാം വാർഷികം, ഈസ്റ്ററിന് ഒരു ഏകീകൃത തീയതി നിശ്ചയിക്കുക എന്ന ദീർഘകാലമായുള്ള പ്രശ്നത്തെ വീണ്ടും അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രധാന അവസരമാണ് നല്കിയത്. ഈസ്റ്ററിനു ഒരു പൊതുതീയതി കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തോടു വത്തിക്കാൻ എന്നും പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.

  • ഇന്ത്യൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ വെല്ലുവിളികൾ

ഈസ്റ്റർ തീയതി മാത്രമല്ല, ക്രിസ്മസ് ആഘോഷവും വിവിധ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമാകുന്നുണ്ട്. ഗ്രിഗോറിയൻ കലണ്ടറിന്റെ സ്വീകാര്യത കൊണ്ടും ദീർഘകാലമായുള്ള ചരിത്രവികാസങ്ങൾ കൊണ്ടും ഡിസംബർ 25 പൊതുവായി ആചരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ജൂലിയൻ കലണ്ടർ പിന്തുടരുന്ന പല ഓർത്തഡോക്സ് സമൂഹ ങ്ങളും ജനുവരി 7-നാണ് ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിക്കുന്നത് എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡ ത്തിൽ, ലത്തീൻ, സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര എന്നീ കത്തോലിക്കാ സഭകളെല്ലാം സാർവത്രികമായി ഡിസംബർ 25-നാണ് ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.

ലത്തീൻ, സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര സഭകൾ ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന സഭാത്മക പശ്ചാ ത്തലത്തെയും, ഭാരതീയ ജനസംഖ്യയുടെ 2.4% മാത്രം വരുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ ഐക്യം വളർത്തുക എന്ന വലിയ എക്യുമെനിക്കൽ ആവശ്യകതയെയും ഒരുപോലെ കണക്കിലെടുക്കുന്ന രീതിയിൽ വിശ്വാസ പ്രമാണത്തിന്റെ പാഠത്തെ ഏകോപിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമോ?

എന്നിരുന്നാലും, ലിറ്റർജിക്കൽ വർഷത്തിലുടനീളമുള്ള മറ്റ് തിരുനാളുകളുടെയും കാലങ്ങളുടെയും ആചരണത്തിൽ ഈ സഭകൾക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, സീറോ-മലബാർ സഭ വിഭൂതി തിങ്കളാഴ്ച വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ലത്തീൻ സഭ വിഭൂതി ബുധനാഴ്ചയാണ് നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ‘അമ്പതു നോമ്പ്’ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന സീറോ-മലബാർ നോമ്പുകാലം ഞായറാഴ്ചകൾ ഉൾപ്പെടെ 50 ദിവസത്തേക്ക് നീണ്ടുനിൽക്കുന്നു; എന്നാൽ ലത്തീൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഞായറാഴ്ചകൾ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള 40 ദിവസത്തെ നോമ്പാണ് ആചരിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യയിലെ ലത്തീൻ സഭ നവംബർ 1-ന് എല്ലാ വിശുദ്ധരുടെയും തിരുനാൾ ആചരിക്കുമ്പോൾ, സീറോ-മലബാർ സഭ, ഈ തിരുനാൾ ഈസ്റ്റർ ഞായറിനുശേഷമുള്ള ആദ്യ വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് ആഘോഷിക്കുന്നത്. ലത്തീൻ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, നവംബർ 1 എന്നത് അറിയപ്പെടുന്നതും അറിയപ്പെടാത്തതുമായ എല്ലാ വിശുദ്ധർക്കുമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട കടമുള്ള തിരുനാളാണ്.

സീറോ-മലബാർ സഭയും എല്ലാ വിശുദ്ധരെയും അനുസ്മരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് വേറൊരു തീയതിയിലാണ് ആചരിക്കുന്നത് എന്ന് മാത്രമല്ല, പൗരസ്ത്യ സഭാ നിയമസംഹിത പ്രകാരമുള്ള നിർബന്ധിത ആചരണമായി അതിനെ നിഷ്കർഷിച്ചിട്ടുമില്ല. സമാനമായ ഒരു വ്യത്യാസം സകല മരിച്ചവരുടെയും ഓർമ്മ ദിവസത്തിലും കാണാം. ലത്തീൻ സഭ നവംബർ 2-ന് ഇത് ആചരിക്കു മ്പോൾ, പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി റീത്തിൽ വേരൂന്നിയ സീറോ-മലബാർ സഭ വലിയ നോമ്പിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് മരിച്ച വിശ്വാസികളെ ഓർക്കുന്നത്. സമയക്രമത്തിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിലും, ഇരു പാരമ്പര്യങ്ങളും “സകല മരിച്ച വിശ്വാസികളുടെയും ഓർമ്മ” ആഘോഷിക്കുകയും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തിലെ ആത്മാക്കൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും മരിച്ച എല്ലാവരെയും അനുസ്മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇന്ത്യൻ സഭയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിൽ, ആരാധനാക്രമപരമായ വ്യത്യസ്ത ആചരണത്തിന് എടുത്തു പറയാവുന്ന ഒരു ഉദാഹരണമാണ് ഏറ്റവും വ്യാപകമായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന തിരുനാളുകളിലൊന്നായ വിശുദ്ധ ഗീവർഗ്ഗീസിന്റെ തിരുനാൾ. സാധാരണയായി “കോഴിപ്പെരുന്നാൾ” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ തിരുനാൾ ഇടപ്പള്ളി, അർത്തുങ്കൽ, എടത്വ, പുതുപ്പള്ളി, അങ്കമാലി എന്നിവിടങ്ങളിൽ വലിയ ആഘോഷമാണ്; ഇതിൽ ഇടപ്പള്ളിയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭക്തികേന്ദ്രം. ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി, വിശ്വാസികൾ കാഴ്ചയായി സമർപ്പിക്കുന്ന കോഴികളെ പള്ളിയങ്കണത്തിൽ വച്ച് പാകം ചെയ്ത് പെരുന്നാൾ ചടങ്ങുകൾക്കിടയിൽ വിതരണം ചെയ്യുന്നു. ലത്തീൻ സഭയിൽ, ഡയോക്ലീഷ്യൻ പീഡനകാലത്ത് വിശുദ്ധൻ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചതായി കരുതപ്പെടുന്ന ഏപ്രിൽ 23-നാണ് പരമ്പരാഗതമായി വിശുദ്ധ ഗീവർഗ്ഗീസിന്റെ തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ തീയതി ഈസ്റ്റർ വാരവുമായി ഒത്തു വരികയാണെങ്കിൽ, തിരുനാൾ ഏപ്രിൽ അവസാനത്തിലേക്കോ മേയ് തുടക്കത്തിലേക്കോ മാറ്റാറുണ്ട്. സ്വന്തമായ സഭാക്രമവും കലണ്ടറും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആരാധനാക്രമ പാരമ്പര്യം നിലനിർത്തുന്ന സീറോ-മലബാർ സഭ, സാധാരണയായി ഏപ്രിൽ 24-നാണ് ഈ തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുന്നത്.

ഐക്യം തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണ്, എങ്കിലും അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഐകരൂപ്യം സാംസ്കാരിക സമ്പന്നതയെയും പ്രാദേശിക സ്വത്വങ്ങളെയും ദീർഘകാലമായുള്ള അനുഷ്ഠാനപരമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളെയും തകർക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതിനു സമാനമായ ഒരു വ്യത്യാസം സി.എം.ഐ. (CMI) സന്യാസസഭയുടെ സ്ഥാപക നായ വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസ് ചാവറയുടെ തിരുനാൾ ആചരണത്തിലും കാണാം. റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ലത്തീൻ റീത്തിൽ ഈ തിരുനാൾ ഫെബ്രുവരി 18-ന് ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, സീറോ-മലബാർ സഭ ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരമവാർഷിക ദിനമായ ജനുവരി 3-നാണ് ആചരിക്കുന്നത്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ, (i) ലത്തീൻ, സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ കത്തോലിക്കരുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സഭാത്മകവുമായ പശ്ചാത്തലം; (ii) സഭയുടെ ആഴമേറിയ ഐക്യത്തിന് കൂടുതൽ തെളിമയുള്ള സാക്ഷ്യം നൽകുന്ന രീതിയിൽ ഈ തിരുനാളുകൾ ഒന്നിച്ചു ആഘോഷിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം; (iii) മൊത്തം ഇന്ത്യൻ ജനസംഖ്യയുടെ 2.4% മാത്രം വരുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് സഭകൾക്കിടയിൽ എക്യുമെനിക്കൽ സൗഹാർദ്ദം വളർത്തുക എന്ന വിശാലമായ ലക്ഷ്യം എന്നിവ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ ഈ ആഘോഷങ്ങളുടെ തീയതികൾ ഏകീകരിക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

  • നിഖ്യാ സൂനഹദോസിന്റെ അനുഷ്ഠാനപരമായ പ്രാധാന്യം

നിയമാനുസൃതമായ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാതെ തന്നെ സഭൈക്യത്തിനായി പരിശ്രമിച്ച, ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക നിമിഷമായി നിഖ്യാ കൗൺസിൽ (എ.ഡി. 325) കരുതപ്പെടുന്നു. അടിസ്ഥാനപരമായ വിശ്വാസസത്യങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തെ നിർവ്വചിക്കുകയും, അതേസമയം പ്രധാനമല്ലാത്ത ആചാരങ്ങളിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ, സത്യത്തെയും കൂട്ടായ്മയെയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടു പോകുന്നതിനുള്ള ഒരു മാതൃക കൗൺസിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഓർത്തഡോക്സ്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം കത്തോലിക്കാസമൂഹങ്ങളും (ലത്തീൻ, സീറോ-മലബാർ, സീറോ-മലങ്കര) ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇന്ത്യൻ സഭയിൽ ഈ ശാശ്വതമായ സംഘർഷാവസ്ഥ പ്രത്യേകം ദൃശ്യമാണ്. ഐക്യം തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണ്, എങ്കിലും അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഐകരൂപ്യം സാംസ്കാരിക സമ്പന്നതയെയും പ്രാദേശിക സ്വത്വങ്ങളെയും ദീർഘകാലമായുള്ള അനുഷ്ഠാനപരമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളെയും തകർക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

തന്റെ ശിഷ്യരുടെ ഐക്യത്തിനായുള്ള യേശുവിന്റെ ആഗ്രഹവും ആഹ്വാനവും പ്രാർത്ഥനയുമാണ് (യോഹ 17:21) എല്ലാ ക്രൈസ്തവ സഭകളും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്കായുള്ള നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന സ്രോതസ്സും ശാശ്വതമായ പ്രചോദനവുമായി നിലകൊള്ളുന്നത്. യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ പൊതുവായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലും, ഏക മാമ്മോദീസായിലെ പങ്കാളിത്തത്തിലും, ഏക വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷത്തിലും, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പൊതുപൈതൃകത്തിലുമാണ് ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ ഉറച്ച അടിത്തറ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പണത്തിൽ “ഏകീകൃത രീതി” നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സീറോ-മലബാർ സഭയുടെ സിനഡ് തീരുമാനത്തെച്ചൊല്ലി അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ തർക്കങ്ങളിൽ ഈ അവസ്ഥ വളരെ പ്രകടമായി കണ്ടതാണ്. ആരാധനാക്രമത്തിലെ നിർദ്ദേശങ്ങളെയും വൈദികന്റെ അഭിമുഖീകരണ രീതിയെയും (ജനാഭിമുഖമായോ അതോ അൾത്താരാഭിമുഖമായോ എന്നതിനെ) കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള തർക്കം, 2021 മുതൽ പ്രത്യേകിച്ച് എറണാകുളം-അങ്കമാലി അതിരൂപതയ്ക്കുള്ളിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഈ തർക്കം ദേശീയ-അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ വലിയ സഭാത്മക ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുകയുണ്ടായി. 2025-ന്റെ മധ്യത്തോടെ, ദീർഘനാളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഈ “ആരാധനാക്രമ തർക്കത്തിന്” വിരാമമിടാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടു സംഭാഷണത്തിലൂടെ എത്തിച്ചേർന്ന ഒരു ഒത്തുതീർപ്പ് സഭാ നേതൃത്വം പ്രഖ്യാപിച്ചു; ഒപ്പം ഭരണപരവും നിർവ്വഹണപരവുമായ മാറ്റങ്ങളും ഔദ്യോഗിക സർക്കുലറുകളും പുറപ്പെടുവിക്കുകയുണ്ടായി. തർക്കങ്ങളുടെ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും കത്തോലിക്കാ-ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്ര സംവാദത്തിന്റെ കോ-ചെയർമാനുമായ പീസിഡിയയിലെ ജോബ് മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ നിരീക്ഷണം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു: “ഇതര കാര്യങ്ങളിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലൂടെ നിഖ്യാ കൗൺസിൽ സമകാലിക ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിന് ഇന്നും ഒരു മാതൃകയായി നിലകൊള്ളുന്നു.”

  • ഇന്ത്യൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ വെല്ലുവിളികൾ

നിഖ്യാ സൂനഹദോസിൽ നിന്നും വിശാലമായ സഭാചരിത്രത്തിൽ നിന്നും പ്രചോദനം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഇന്ത്യൻ സഭയിൽ ഇന്നു നടപ്പാക്കാവുന്ന ക്രിയാത്മക മായ ഒരു മാതൃക നമുക്കു രൂപപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്.

A) ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ: എല്ലാ സമൂഹങ്ങളുടെയും ദൈവശാ സ്ത്രപരമായ അടിത്തറയായി നിഖ്യാ-കോൺസ്റ്റന്റിനോപ്പിൾ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിലും അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിലും വേരൂന്നിയ ഒരു പൊതു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം സ്ഥാപിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുക. ത്രിത്വം, മനുഷ്യാവ താരം, പാപമോചനം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ക്രൈസ്തവ ഉപദേശങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത വിവിധ റീത്തുകളിലും സഭാവിഭാഗങ്ങളിലും ഉടനീളം പുനഃസ്ഥാപിച്ച് ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, വിശ്വാസപരിശീലനം, എക്യുമെനിക്കൽ പ്രസ്താവനകൾ, പൊതുസാക്ഷ്യം എന്നിവയിൽ അവയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഉറപ്പാക്കുക.

സമകാലിക കത്തോലിക്കാ ചിന്താപദ്ധതി ഐക്യത്തെ ഐകരൂപ്യത്തോടോ ബാഹ്യമായ സാദൃശ്യത്തോടോ സാമ്യതയോടോ ഉപമിക്കുന്നില്ല. പകരം, ഐക്യം എന്നത് “വൈവിധ്യത്തിലെ ഐക്യം” ആയി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു: വിവിധങ്ങളായ ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ഘടനകൾ, ആചാരങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്ര സമീപനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പൊതുവായ വിശ്വാസവും കൗദാശികമായ കൂട്ടായ്മയും.

B) ആരാധനാക്രമപരമായ വൈവിധ്യം: ഇന്ത്യയിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളുടെ സാംസ്കാരികവും ചരിത്രപരവും ഭാഷാ പരവുമായ സവിശേഷതകളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ആരാധനാ ക്രമ ആവിഷ്കാരങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. ഏകീകൃത ആരാധനാക്രമ രൂപം അടിച്ചേല്പിക്കാതെ, ഒന്നിച്ച് ആഘോഷിക്കുന്ന തിരുനാളുകളിലൂടെയോ ഇടയ്ക്കുള്ള സംയുക്ത ആഘോഷങ്ങളിലൂടെയോ റീത്തുകൾക്കിടയിലുള്ള പങ്കാളിത്തം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഓരോ റീത്തിന്റെയും തനിമയും വിശുദ്ധിയും സംരക്ഷിക്കുക.

C) ഭരണവും ഭരണാധികാര മേഖലകളും: ഓരോ ‘സ്വയാധികാര’ (sui iuris) സഭയുടെയും സ്വഭാവത്തെ മാനിക്കുകയും ഭരണാധികാര മേഖലകൾ ഒന്നിച്ചു വരുന്നിടത്ത് മത്സരത്തിന് പകരം സഹകരണം വളർത്തുകയും ചെയ്യുക. ദേശീയതലത്തിലുള്ള മെത്രാൻ സമിതിയുടെ ഘടനകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും പൊതുസ്ഥാപനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ദൈവശാസ്ത്രപരമായും ഇടയപരിപാലനപരമായും അനുയോജ്യമായ ഇടങ്ങളിൽ ശുശ്രൂഷകൾക്ക് പരസ്പര അംഗീകാരം നേടുകയും ചെയ്യുക.

D) സാംസ്കാരികമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ: ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ഘടകങ്ങളെ വിവേചിച്ചറിഞ്ഞു തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ തന്നെ, ക്രൈസ്തവ ആരാധനയിലും ദൈനംദിന ജീവിതരീതികളിലും പ്രാദേശിക സംസ്‌കാരങ്ങളുടെ മൂല്യം ഉറപ്പിച്ചുപറയുക. പ്രാദേശിക കലകൾ, സംഗീതം, നൃത്തം എന്നിവയുടെ ഉപയോഗം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക; പ്രാദേശിക ഭാഷകളെ സ്വീകരിക്കുക; ജാതി അധിഷ്ഠിത ഒഴിവാക്കലുകളെ ചെറുക്കുക; ക്രൈസ്തവ പ്രതിബദ്ധതയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന വിവിധ തരത്തിലുള്ള ഭക്തി ആവിഷ്കാരങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക.

E) സംവാദവും എക്യുമെനിസവും: ഇന്ത്യയിലെ കത്തോലിക്കാ, ഓർത്തഡോക്സ്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ശക്തമായ ദൈവശാസ്ത്ര സംവാദം നിലനിർത്തുക. പരസ്യമായ ചർച്ചകൾ, സംയുക്ത ദൈവശാസ്ത്ര കമ്മീഷനുകൾ, പൊതുവായ ആരാധനാക്രമ അനുസ്മരണങ്ങൾ, എക്യുമെനിക്കൽ കാഴ്ചപ്പാടുകളുള്ള ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയിലൂടെ പരസ്പര ധാരണ ആഴപ്പെടുത്താനും തെറ്റിദ്ധാരണകൾ തിരുത്താനും ദീർഘകാല സൗഹാർദ്ദവും വിശ്വാസവും വളർത്താനും സാധിക്കും.

“സിനഡാലിറ്റി, പരസ്പര ശ്രവണം, വിചിന്തനം, വിവേചനം എന്നിവയോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കുന്നതിനും, വ്യത്യസ്ത സഭകളിലെ അംഗങ്ങളെ പരസ്പരമുള്ള സിനഡൽ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ഘടനകളിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുമുള്ള ഒരു പ്രധാന അവസരമാണ് നിഖ്യാ വാർഷികാചരണം.
  • ഉപസംഹാരം

തന്റെ ശിഷ്യരുടെ ഐക്യ ത്തിനായുള്ള യേശുവിന്റെ ആഗ്രഹവും ആഹ്വാനവും പ്രാർത്ഥനയുമാണ് (യോഹ 17:21) എല്ലാ ക്രൈസ്തവ സഭകളും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്കായുള്ള നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന സ്രോതസ്സും ശാശ്വതമായ പ്രചോദനവുമായി നിലകൊ ള്ളുന്നത്. യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ പൊതുവായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലും, ഏക മാമ്മോദീസായിലെ പങ്കാളിത്തത്തിലും, ഏക വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷത്തിലും, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പൊതുപൈതൃക ത്തിലുമാണ് ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ ഉറച്ച അടിത്തറ സ്ഥിതി ചെയ്യു ന്നത്. ഈ ഐക്യം, അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ തലത്തിൽ, കേവലം സ്ഥാപനപരമോ ഭരണ പരമോ സംഘടനാപരമോ ആയ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയവും അദൃശ്യവുമാണ്. വിശ്വാസികളിൽ വസിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് ഈ അത്ഭുതകരമായ കൂട്ടായ്മ കൊണ്ടുവരുന്നതും വിശ്വാസി കളെ ക്രിസ്തുവുമായി അടുത്ത ബന്ധത്തിൽ കോർത്തിണക്കു ന്നതും. “സിനഡാലിറ്റി, പരസ്പര ശ്രവണം, വിചിന്തനം, വിവേചനം എന്നിവയോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കു ന്നതിനും, വ്യത്യസ്ത സഭകളിലെ അംഗങ്ങളെ പരസ്പരമുള്ള സിനഡൽ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ഘടനകളിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന തിനുമുള്ള ഒരു പ്രധാന അവസരമാണ് നിഖ്യാ വാർഷികാചരണം എന്ന് കർദ്ദിനാൾ കോച് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

കത്തോലിക്കാ സഭാ കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ളിൽ ഇന്ന് 23 വ്യക്തിസഭകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇവയോരോന്നിനും സ്വന്തമായ ആരാധനാ പാരമ്പര്യങ്ങളും സംഘടനാഘടനകളും ആചാരങ്ങളും ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങളും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഊന്നലുകളുമുണ്ട്. സമകാലിക കത്തോലിക്കാ ചിന്താപദ്ധതി ഐക്യത്തെ ഐകരൂപ്യത്തോടോ ബാഹ്യമായ സാദൃശ്യത്തോടോ സാമ്യതയോടോ ഉപമിക്കുന്നില്ല. പകരം, ഐക്യം എന്നത് “വൈവിധ്യത്തിലെ ഐക്യം” ആയി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു: വിവിധങ്ങളായ ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ഘടനകൾ, ആചാരങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്ര സമീപനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പൊതുവായ വിശ്വാസവും കൗദാശികമായ കൂട്ടായ്മയും. സമാനമായ മനോഭാവത്തോടെ, തികച്ചും ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ട ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ, “എല്ലാ സഭകളുടെയും ഒരു കൂട്ടായ്മ” വിഭാവനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിന് കൂടുതൽ വിശ്വസനീയമായ സാക്ഷ്യം നല്കാനും ദൈവരാജ്യ പ്രഘോഷണം കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി നിർവ്വഹിക്കാനും സാധിക്കുമോ എന്ന് ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്. ഒരേ അപ്പോസ്തോലിക വിശ്വാസത്തിൽ ഒന്നിക്കുകയും, ഏക മാമോദീസ പങ്കുവയ്ക്കുകയും, അതേ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, തങ്ങളുടെ നിയമങ്ങൾ, ഘടനകൾ, ആരാധനാ രീതികൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയുടെ നിയമാനുസൃതമായ വൈവിധ്യവും തനിമയും സംരക്ഷിക്കുന്ന ഓർത്തഡോക്സ്, കത്തോലിക്ക, പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്, ആംഗ്ലിക്കൻ, പെന്തക്കോസ്ത് സഭകളെയും ഇതര ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒന്നായിരിക്കും ഈ കൂട്ടായ്മ.

നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്; “അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളിൽ ഐക്യം; പ്രധാനമല്ലാത്തവയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം; എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സ്നേഹം” എന്ന ശാശ്വതമായ തത്ത്വത്തെ അത് തുടർന്നും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ, പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ വരവ് വരെ, ഏകദേശം പതിനഞ്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം കത്തോലി ക്കാ, ഓർത്തഡോക്സ്, ഇതര സഭാ പാരമ്പര്യങ്ങളിലുട നീളമുള്ള തോമാശ്ലീഹായുടെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടരുന്ന ക്രൈസ്തവർ (മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾ) പൊതുവായ ചരിത്രവും അവിഭാജ്യമായ ഒരു പാരമ്പര്യവുമാണ് പങ്കുവെച്ചിരുന്നത്. ഇന്ത്യൻ ജനസംഖ്യയുടെ 2.4 ശതമാനം മാത്രം വരുന്ന ഭാരതീയ ക്രൈസ്തവരുടെ സവിശേഷമായ പശ്ചാത്തലവും, തീവ്രവാദ-മൗലികവാദ മതപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വളർച്ചയും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയർന്നു വരുന്നു: മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പൊതുവായ സഭാത്മക സ്വത്വം വീണ്ടെടുക്കാനും, ആരാധനാ ക്രമപരമായ വൈവിധ്യങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ പൊതുവായ ഉത്ഭവത്തെ ആദരിക്കുന്ന “മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെ ഏക സഭ” രൂപീകരിക്കാനും സാധിക്കുമോ?

ഇതിന് അനുകൂല ഉത്തരം നൽകിക്കൊണ്ട് ഇതു നമുക്ക് ഉപസംഹരിക്കാൻ സാധിക്കും. നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്; “അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളിൽ ഐക്യം; പ്രധാന മല്ലാത്തവയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം; എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സ്നേഹം” എന്ന ശാശ്വതമായ തത്ത്വത്തെ അത് തുടർന്നും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

കൂണ്‍ കൃഷി പരിശീലനം സംഘടിപ്പിച്ചു

ദൈവം നൂണ്ട നൂളൽ

ചാവറയച്ചന്റെ വിശുദ്ധപദവി പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ വാർഷികാഘോഷം 23ന്

ദേവാലയ നിർമ്മാണത്തിനൊപ്പം കരുതലിന്റെ കൈത്താങ്ങ്; നൂറിലേറെ ഭവനങ്ങൾ സമ്മാനിച്ച് പാറേൽ പള്ളി

ബൊമ്മയാട്ടം