മരുഭൂമിയിൽ ദൈവസ്നേഹത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അബ്ബാ ജോസഫിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഒരു ദിവസം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ വന്നു. അവൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഗുരോ, ഞാൻ ദിവസവും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്, സഹോദരങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകുന്നില്ലല്ലോ. ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കൊച്ചു കാര്യങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും വിലയുണ്ടോ?”
അബ്ബാ ജോസഫ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ കുടിലിന് പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു. സന്ധ്യമയങ്ങുന്ന നേരമായിരുന്നു അത്. ചുറ്റും കറുത്ത ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അബ്ബാ ജോസഫ് ഒരു ചെറിയ കളിമൺ വിളക്ക് കത്തിച്ച് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഈ മരുഭൂമിയിലെ അനന്തമായ ഇരുട്ടുമായി നോക്കുമ്പോൾ ഈ ചെറിയ പ്രകാശം എത്ര നിസ്സാരമാണ്, അല്ലേ?”
ചെറുപ്പക്കാരൻ തലയാട്ടി.
ഉടൻ അബ്ബാ ജോസഫ് മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി മണലെടുത്ത് വിളക്കിന് ചുറ്റും തൂവി. “നോക്കൂ, ഈ ചെറിയ കാറ്റിൽ മണൽത്തരികൾ പറന്നുപോയേക്കാം. എന്നാൽ ഈ ചെറിയ പ്രകാശം ഉള്ളതുകൊണ്ട് നിന്റെ കാൽക്കീഴിലെ വഴി വ്യക്തമായി കാണാം. അതുപോലെയാണ് നീ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കൊച്ചു നന്മകളും.”
ഗുരു തുടർന്നു: “ഈ ലോകത്തിലെ വലിയ തിന്മകൾക്കും ഇരുട്ടിനും മുന്നിൽ നീ ചെയ്യുന്ന പ്രാർത്ഥനയും നന്മയും ഒരു ചെറിയ വിളക്കുപോലെ നിസ്സാരമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ദൈവം നോക്കുന്നത് ആ വെളിച്ചം എത്ര വലുതാണെന്നല്ല, ഇരുട്ടിനെ മാറ്റാൻ നീ ആ വെളിച്ചം എത്ര വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു എന്നാണ്. ഒരു ചെറിയ മണൽത്തരി പോലും മരുഭൂമിയുടെ ഭാഗമാണ്, ഒരു ചെറിയ നന്മ പോലും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.”
ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മനസ്സിലെ സംശയം മാറി. താൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കൊച്ചു കാര്യവും ദൈവത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
കുട്ടികൾക്കുള്ള പാഠം: നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ വലുതാണോ ചെറുതാണോ എന്നതല്ല പ്രധാനം; അത് എത്രത്തോളം സ്നേഹത്തോടും വിശ്വസ്തതയോടും കൂടി ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം. വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, നമ്മളാൽ കഴിയുന്ന കൊച്ചു നന്മകൾ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിൽ വെളിച്ചമാകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും.
