തീരുമാനങ്ങള്ക്കപ്പുറം
പരമ്പരാഗതമായി, ജനുവരി മാസത്തെ ഭൂരിപക്ഷം പേരും പ്രതിജ്ഞകളിലൂടെയാണ് വരവേല്ക്കുന്നത്. എന്നാല് നമുക്കറിയാം നമ്മുടെ മിക്ക തീരുമാനങ്ങളും ഒരു മാസത്തിനുള്ളില് പരാജയപ്പെടുന്നു (ചിലപ്പോള് അതിനു മുമ്പേ). നമുക്ക് അച്ചടക്കം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവ പലപ്പോഴും കരുതലിനേക്കാള് അടിയന്തിരതയിലോ, സ്വയം വിമര്ശനത്തിലോ വേരൂന്നിയതുകൊണ്ടാണ്. മാറ്റത്തിന് ആവശ്യമായ ആന്തരിക സാഹചര്യങ്ങളെ അവഗണിച്ച് മനുഷ്യരില് ഭൂരിപക്ഷം പേരും ഫലങ്ങളില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള കഴിവിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നാഡീവ്യവസ്ഥയെ മറികടന്ന് നമ്മള് ഇച്ഛാശക്തിയെയും ആദര്ശങ്ങളെയും വൈകാരിക പ്രേരണകളെയും ആശ്രയിക്കുന്നു.
സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം സമ്മര്ദ്ദത്തില് നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് അവബോധത്തില് നിന്നുമാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.
'ഞാന് മികച്ചവനായിരിക്കണം' എന്നത് സുസ്ഥിരമായ ഒരു ആരംഭമല്ല. നാഡീവ്യൂഹം സമ്മര്ദ്ദത്തിലാകുമ്പോഴോ, അമിത ആയാസത്തിലാകുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്, വ്യക്തമായ ധാരണ, സര്ഗ്ഗാത്മകത എന്നിവ ചുരുങ്ങുകയും, പരിചിതമായ ശീലങ്ങള് വീണ്ടും ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എത്ര ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്താലും ഈ ജീവശാസ്ത്രത്തെ ദീര്ഘകാലം മറികടക്കുവാന് നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല. അതിനാലാണ് ജനുവരി പതിനേഴാം തീയതി ലോക പുതുവത്സര തീരുമാനങ്ങള് ഉപേക്ഷിക്കുവാനുള്ള ദിനം നമ്മള് വീണ്ടും ആഘോഷം ആക്കുന്നത്. സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം സമ്മര്ദ്ദത്തില് നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് അവബോധത്തില് നിന്നുമാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.
നാഡീവ്യൂഹവും നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളും
നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നാം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് ആശയങ്ങള് കൊണ്ടു മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളില് നിന്നുമാണ്. നമ്മള് അവയെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ, ക്രമാതീതമായി സമ്മര്ദത്തിലാവുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്, പ്രതിഫലനം, സഹാനുഭൂതി, ജ്ഞാനപൂര്വമായ തീരുമാനമെടുക്കല് എന്നിവയ്ക്ക് ഉത്തരവാദികളായ മസ്തിഷ്ക മേഖലകള് ഹൈജാക്ക് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഇക്കാരണത്താല്, വൈകാരിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിര്ത്തുവാന് കഴിയാതെ മനസിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സുസ്ഥിതി നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടും.
'ഞാന് എന്താണ് നേടുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?' എന്നല്ല, 'ഈ വര്ഷം ജീവിക്കുമ്പോള് ഞാന് ആരാകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?' എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക.
നാം ചിന്തിക്കുന്നതിനും, ന്യായവാദം ചെയ്യുന്നതിനും, വാക്കുകള് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ, നാഡീവ്യൂഹം നമ്മുടെ ഉള്ളില് നാമറിയാതെ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങും. അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഇടപെടലിനെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാതലായ ചോദ്യത്തിന് അത് നിശബ്ദമായി ഉത്തരം നല്കുന്നു: ഞാന് സുരക്ഷിതനാണോ, അതോ ഞാന് ഭീഷണിയിലാണോ? ഈ ഉത്തരം നമ്മുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ സ്വരം, പേശികളിലെ പിരിമുറുക്കം, പ്രതികരണങ്ങളുടെ വേഗത, ഒരു മുറിയിലേക്ക് നാം കൊണ്ടുവരുന്ന വൈകാരിക കാലാവസ്ഥ എന്നിവ നിര്ണ്ണയിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ സ്വരം അഥവാ സംസാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളല്ല, നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയാണ്.
പ്രതിജ്ഞകള്, ആഗ്രഹങ്ങള് എല്ലാം അടിസ്ഥാന യാഥാര്ഥ്യത്തെ അവഗണിക്കുന്നു: നമ്മള് ആശയങ്ങളില് നിന്നും, വികാര സമ്പന്നമായ ആഗ്രഹങ്ങളില് നിന്നുമല്ല, മറിച്ച് നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളില് നിന്നുമാണ് ജീവിതം പുനര് സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നയിക്കപ്പെടുന്നതും. നമുക്ക് സമ്മര്ദ്ദമുണ്ടാകുമ്പോള്, നമ്മുടെ ധാരണകള് ഇടുങ്ങിയതും നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകള് ചുരുങ്ങിയതുമാകുന്നു. ഇതുപോലെ നമ്മള് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോള്, നമ്മുടെ ശേഷിയും സര്ഗ്ഗാത്മകതയും തളരുന്നു. ഏതൊരു ലക്ഷ്യവും പിന്തുടരുന്നതിന് മുമ്പ്, നമ്മുടെ നാഡീയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുളള അവബോധം പ്രധാനമാണ്. ഇത് പ്രചോദനാത്മക ജ്ഞാനമല്ല ഇത് നാഡീശാസ്ത്രമാണ്.
മാറ്റത്തിന്റെ നാഡീശാസ്ത്രം
നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹം ക്രമരഹിതമാകുമ്പോള് വിട്ടുമാറാത്ത സമ്മര്ദ്ദത്തിലോ, അകപ്പെടുമ്പോള് 'അമിഗ്ഡാലയുടെ' പ്രവര്ത്തനം ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതേസമയം 'പ്രീഫ്രോണ്ടല് കോര്ട്ടെക്സ്' പ്രവര്ത്തനം താല്ക്കാലികമായി നിലയ്ക്കുന്നു. വ്യക്തത, പ്രതിഫലനം, ബുദ്ധിപരമായ തീരുമാനമെടുക്കല് എന്നിവയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന അതേ നാഢീയ പ്രവര്ത്തന മേഖലയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. രക്തപ്രവാഹം അതിജീവന ഘടനകളിലേക്ക് മാറുന്നു. മികച്ച ഉദ്ദേശ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കില്പ്പോലും, മാറ്റം നാഡീശാസ്ത്രപരമായി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
ഈ പരിശീലനത്തിന്റെ കാതല് ലളിതമാണ്: നമ്മുടെ വികാരവിചാരങ്ങളെ ആഴത്തില് ശ്രദ്ധിക്കുക, അവ ഓരോന്നിനും പേരിടുക, അവയ്ക്ക് സാക്ഷിയാവുക, സൗമ്യമായി, ശാന്തമായി സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ എപ്പോഴെല്ലാം വ്യതിചലിക്കുകയോ, മനസ്സ് അമിതഭാരത്തിലാകുകയോ ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. സൗമ്യമായി, വിധിയില്ലാതെ അതിന് പേര് നല്കുക.
നേരെമറിച്ച്, നമ്മള് വികാരങ്ങളെ നിരീക്ഷണ വിധേയമാക്കുകയും നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ പരിധിയിലാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള് പ്രീഫ്രോണ്ടല് കോര്ട്ടെക്സ് സജീവമാകുവാന് തുടങ്ങുന്നു. 'അമിഗ്ഡാലയുടെ' പ്രവര്ത്തനം മന്ദഗതിയില് ആവുകയും ശാന്തമാകുകയും ചെയ്യും. നമുക്ക് വൈകാരിക വഴക്കവും മികച്ച തീരുമാനങ്ങള് എടുക്കുവാന് കഴിയുകയും ചെയ്യും. അവധാനപൂര്വ്വമായ ജീവിതം ഈ നിയന്ത്രിത അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പരിശീലിപ്പിക്കുന്നത് ചിന്തകളെ നിര്ത്തുകയോ, വികാരങ്ങള് അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാന് നിരന്തരം ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം, അവ ഉടലെടുക്കുന്ന അവസരത്തില് സന്നിഹിതനായിരിക്കുവാന് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.
പ്രതിജ്ഞയില് നിന്ന് ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്ക്
പ്രതിജ്ഞകളില് നിന്നല്ല യഥാര്ത്ഥമായ പരിവര്ത്തനവും സര്ഗാത്മകതയും സമഗ്രമായ വ്യക്തിഗത വളര്ച്ചയും ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇത് ആരംഭിക്കുവാന് മറ്റൊരു വഴിയുണ്ട്. നമുക്ക് ലഭിക്കുവാന് പോകുന്ന ഫലങ്ങളില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന കര്ക്കശമായ തീരുമാനങ്ങള്ക്കും പ്രതിജ്ഞകള്ക്കും പകരം അവധാനപൂര്വ്വ ഉദ്ദേശ്യങ്ങള് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിക്കണം. വഴക്കമുള്ളതും, സമഗ്രപ്രക്രിയയില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതും, ശരീരത്തെക്കുറിച്ചറിവുള്ളതും, അനുകമ്പയുള്ളതുമായിരിക്കണം ഈ ഉദ്ദേശങ്ങള്. 'ഞാന് എന്ത് നേടണം?' എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനു പകരം, 'ഈ വര്ഷം ഞാന് എങ്ങനെ ജീവിക്കുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു?' എന്ന് നമ്മോട് തന്നെ നാം ചോദിക്കുന്നു.
പ്രതിജ്ഞകളില് നിന്നല്ല യഥാര്ത്ഥമായ പരിവര്ത്തനവും സര്ഗാത്മകതയും സമഗ്രമായ വ്യക്തിഗത വളര്ച്ചയും ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഇങ്ങനെയുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങള് നമ്മുടെ ജീവിതത്തില് തീര്ച്ചയായും മാറ്റം വരുത്തും. ഈ മാറ്റം ആഴമേറിയതാണ്. നാം സ്ഥിരീകരണത്തില് നിന്ന് സൗഹൃദത്തിലേക്കും, സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തലില് നിന്ന് സ്വയം പൊരുത്തപ്പെടുത്തലിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. നമ്മുടെ കാതലായ ഭാഗത്ത് നമ്മള് ആരാണെന്ന് മാറ്റുന്നതിനല്ല, മറിച്ച് നമ്മള് ആരാണെന്ന് എങ്ങനെ മാറ്റുന്നതിനാണ് അവധാനത നമ്മെ സഹായിക്കുന്നത്. അതായത്, ശ്രദ്ധാപൂര്വ്വം നിമിഷാനുനിമിഷം, വിധിയില്ലാതെ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുക എന്നതാണ് ഇതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ശരീരം ആദ്യം അറിയണം
ശരീരത്തെ മറികടക്കുന്ന മാറ്റം അപൂര്വ്വമായി മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ. നമ്മള് ചോദിക്കണം: എനിക്ക് എവിടെയാണ് ആശ്വാസം തോന്നുന്നത്? എനിക്ക് എവിടെയാണ് പിരിമുറുക്കം അനുഭവപ്പെടുന്നത്? ഈ വര്ഷം എന്റെ ശരീരത്തിന് എന്താണ് കൂടുതല് വേണ്ടത്? തുടര്ന്നുള്ള എല്ലാത്തിനും നാഡീവ്യൂഹം സ്വരം സജ്ജമാക്കുന്നു. അഭിലാഷകരമായ ലക്ഷ്യങ്ങള് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ഈ പുതുവര്ഷത്തില് നമ്മള് എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരുന്നുവെന്നും കഴിഞ്ഞ വര്ഷത്തില് നിന്ന് നമ്മള് എന്താണ് കൂടെ കൂട്ടുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
വഴക്കമുള്ളതും, സമഗ്രപ്രക്രിയയില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതും, ശരീരത്തെക്കുറിച്ചറിവുള്ളതും, അനുകമ്പയുള്ളതുമായിരിക്കണം നമ്മുടെ ഉദ്ദേശങ്ങള്.
നമുക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ശീലങ്ങള് ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത് നിഷേധാത്മക മറച്ചു വയ്ക്കലല്ല. നമ്മള് ഭൂതകാലത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; നമ്മള് അത് നമ്മുടെ അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ശീലങ്ങളുമായി സമുന്വയിപ്പിക്കുന്നു. വേദനയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം നമ്മള് പാഠങ്ങള് സംയോജിപ്പിക്കുന്നു. ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത് എന്തായിരുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതിലൂടെ ആരംഭിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും, നമ്മള് 'വിട്ടുകളയുക' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് യഥാര്ത്ഥത്തില് നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ നന്നാക്കലാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യബോധമില്ലാത്ത പ്രതീക്ഷകള്, കഠിനമായ, നിഷേധാത്മക സ്വയം സംസാരം, വിട്ടുമാറാത്ത അടിയന്തിരത, വിശ്രമം നേടണമെന്ന ദോഷകരമായ വിശ്വാസം എന്നിവയില് നിന്നുമുള്ള മോചനം.
മൂന്ന് അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങള്
സമൂലമായ മാറ്റത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്, മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങള് സ്വയം ചോദിക്കണം:
ഈ പുതുവര്ഷത്തിലേക്ക് ഞാന് എങ്ങനെയാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്?
കഴിഞ്ഞ വര്ഷത്തില് നിന്ന് ഞാന് എന്താണ് ഈ വര്ഷത്തിലേക്ക് കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?
മാറ്റപ്പെടേണ്ടതിനേക്കള് കൂടുതല് ശ്രദ്ധയും പരിഗണനയും ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എന്താണ്?
ഈ ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഉടനടി ഉത്തരങ്ങള് ആവശ്യമില്ല. അവ നമ്മുടെ വേഗതയേറിയ ചിന്താശീലത്തെ മനസിലാക്കുവാനും കാലുകള് തറയില് സ്പര്ശിക്കുന്നത് അറിയുവാനും ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കുവാനും, നെഞ്ചിലോ, ഉദരത്തിലോ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഉയര്ച്ചകളെയും താഴ്ചകളെയും ശ്രദ്ധിക്കുവാനും നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ഭാവിയിലേക്ക് കുതിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, വര്ത്തമാന നിമിഷത്തില് കൂടുതല് പൂര്ണ്ണമായി എത്തിച്ചേരുവാന് അവ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
സാധാരണ നിമിഷങ്ങളിലെ ശ്രദ്ധ
അവധാനപൂര്വ്വ ധ്യാനം ഇരുന്നുകൊണ്ടുളള ധ്യാനത്തില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. പുതുവര്ഷം സാധാരണ നിമിഷങ്ങളിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. നടക്കുമ്പോഴും, കേള്ക്കുമ്പോഴും, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും, പ്രതികരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് താല്ക്കാലികമായി വിരാമം ഇടുമ്പോഴും, പരിവര്ത്തനങ്ങള് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഈ ചെറിയ പരിശീലനങ്ങള് വലിയ മാറ്റങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവധാനതയോടെ ശ്വസിക്കുന്നതും ഉറക്കത്തിന് മുമ്പ് ഒരു ഇടവേള, കൃതജ്ഞതയുടെ ഒരു നിമിഷം അല്ലെങ്കില് ലളിതമായവയില് ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്നതും ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിലും അവധാനത നിലനിര്ത്തുവാന് കഴിയും. നമ്മള് പരസ്പരം സഹകരിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം മറ്റുള്ളവരുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. പൂര്ണ്ണതയേക്കാള്, പൂര്ണ്ണതയിലേക്കുള്ള പാത അതിപ്രധാനമാണ്.
കഠിനമായ ദിവസങ്ങള്ക്ക്
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും വര്ഷവും ബുദ്ധിമുട്ടാകുമ്പോള് പദ്ധതികള് തകരുമ്പോള്, പ്രചോദനം മങ്ങുമ്പോള്, വികാരങ്ങള് അമിതമായി അനുഭവപ്പെടുമ്പോള് അവധാനത ശീലിക്കുക. എല്ലായ്പ്പോഴും ശാന്തത പാലിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല ഇത് അര്ത്ഥമാക്കുന്നത്. ചിന്തകള് നിലയ്ക്കുന്നില്ല. വികാരങ്ങള് ഇപ്പോഴും ഉയര്ന്നുവരുന്നു. ജീവിതം പ്രവചനാതീതമായി തുടരുന്നു. അവധാനത നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു: നില്ക്കുക. ശ്വസിക്കുക. കാര്യകാരണം പ്രതികരിക്കുക.
ഈ പരിശീലനത്തിന്റെ കാതല് ലളിതമാണ്: നമ്മുടെ വികാരവിചാരങ്ങളെ ആഴത്തില് ശ്രദ്ധിക്കുക, അവ ഓരോന്നിനും പേരിടുക, അവയ്ക്ക് സാക്ഷിയാവുക, സൗമ്യമായി, ശാന്തമായി സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ എപ്പോഴെല്ലാം വ്യതിചലിക്കുകയോ, മനസ്സ് അമിതഭാരത്തിലാകുകയോ ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. സൗമ്യമായി, വിധിയില്ലാതെ അതിന് പേര് നല്കുക. വര്ത്തമാന നിമിഷത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. ഇതാണ് പരിശീലനം ഒരിക്കല് അല്ല, വീണ്ടും വീണ്ടും.
നേട്ടങ്ങളെക്കാള് ഗുണങ്ങള്
വരാനിരിക്കുന്ന വര്ഷത്തേക്കുള്ള നേട്ടങ്ങള് പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നതിനുപകരം, ഗുണങ്ങള് പരിഗണിക്കുക: സദാ സാന്നിധ്യത്തില് ജീവിക്കുവാന് കഴിയുക, ക്ഷമ, ധൈര്യം, ദയ, വിശാലത, എല്ലാറ്റിലുമുപരി ശാന്തി. 'ഞാന് എന്താണ് നേടുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?' എന്നല്ല, 'ഈ വര്ഷം ജീവിക്കുമ്പോള് ഞാന് ആരാകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?' എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക.
ഈ പുനര്നിര്മ്മാണം നമ്മള് വീണ്ടും പലതവണ ആരംഭിക്കുമെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. ഓരോ പ്രഭാതവും ഒരു പുതുവര്ഷമാണ്. ഓരോ ശ്വാസവും ഒരു പുനഃസജ്ജീകരണമാണ്. നാണക്കേടില്ലാതെ ആവര്ത്തനത്തെ മനസ്സ് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. പരാജയമില്ല തിരിച്ചുവരവ് മാത്രം.
യഥാര്ത്ഥ ക്ഷണം
മറ്റൊരാളാകുവാന് ഈ വര്ഷം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. സ്വയം മാറുവാന് വേണ്ടി വര്ഷാവസാനം വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതുമില്ല. വര്ഷാരംഭം നമ്മുടെ ഭാവനാസൃഷ്ടി മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. നമ്മള് ഇതിനകം ആരാണെന്ന് കൂടുതല് പൂര്ണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുവാന് ഈ വര്ഷത്തെ നമുക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുത്താം. ഇത് ഒരു സമയപരിധിയുള്ള ഒരു പദ്ധതിയല്ല; അവസാനമില്ലാത്ത ഒരു പരിശീലനമാണ് തുടര്ച്ചയായ ഒരു തുടക്കം, വീണ്ടും വീണ്ടും.
ഈ മനോഭാവത്തില്, നമ്മള് അഭിലാഷകരമായ തീരുമാനങ്ങളോടെയല്ല, മറിച്ച് ലളിതമായ സാന്നിധ്യത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. സ്വയം പരിഹരിക്കുവാന് ശ്രമിച്ചല്ല, മറിച്ച് നമ്മളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുവാന് പഠിച്ചുകൊണ്ടാണ് നമ്മള് ആരംഭിക്കുന്നത്. കുറ്റങ്ങളില് നിന്നും കുറവുകളില് നിന്നുമല്ല നമ്മുടെ ആരംഭം, മറിച്ച് നമ്മള് എവിടെയാണ്, എന്താണ്, അവിടെ നിന്നാണ് നമ്മള് ആരംഭിക്കുന്നത്. അടിസ്ഥാനപരമായി നാം എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതില് നിന്നാണ് നാം തുടങ്ങേണ്ടത്.
