ജർമ്മൻ സഭയിലെ മലയാളി മെത്രാൻ

മൈൻസ് രൂപത കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി ഒരു സഹായമെത്രാനു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ ആയിരുന്നു. മെത്രാനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനു സാമാന്യം ദീർഘമായ ഒരു പ്രക്രിയ ഉണ്ടല്ലോ. രൂപതാ അധ്യക്ഷൻ ഒരു പാനൽ സമർപ്പിക്കും. പാനലിനെ സംബന്ധിച്ച് നുൺഷ്യോ ആഴത്തിലുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തും. രൂപതയിലെ വൈദികരുടെ ചുമതല വഹിക്കുന്ന വികാർ ഫോർ ക്ലെർജി എന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ ആയതിനാൽ ഈ പ്രക്രിയയിൽ എനിക്കും ഒരു പങ്കുവഹിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എൻറെ പേരും ബിഷപ്പ് സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നും എന്നെ സംബന്ധിച്ചും ഇതുപോലെ അന്വേഷണങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നുമുള്ള കാര്യം എനിക്ക് അറിവില്ലായിരുന്നു. വൈദികനാകുക എന്നത് സെമിനാരിയിൽ ചേർന്ന് നീണ്ടകാലത്തെ പരിശീലനത്തിന് ശേഷം സംഭവിക്കുന്നതാണല്ലോ. അതിനുള്ള അന്തിമ തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിന് ദീർഘമായ ഒരു സമയം നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. മെത്രാൻ ആകുന്നതിന് അങ്ങനെ ഒരു സമയം ലഭിക്കുന്നില്ല. ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് മാത്രമാണ് ഇക്കാര്യം എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. ആലോചിക്കാൻ ഞാൻ പത്ത് ദിവസത്തെ സമയം നുൺഷ്യോയോട് ചോദിച്ചു, 10 ദിവസം തരാൻ കഴിയില്ല, ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ഉത്തരം നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. കുറച്ചു സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിയ ശേഷമാണ് ഒരാഴ്ച തന്നെ അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചത്. വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന വലിയ ആശയക്കുഴപ്പം എന്നെ വേട്ടയാടി. പള്ളിയിൽ പോയി 15 മിനിറ്റ് ഇരുന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നുൺഷ്യോ എന്നോട് പറഞ്ഞു. പള്ളിയിൽ പോയി ഇരുന്നെങ്കിലും പ്രാർത്ഥിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ.

ആ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് അയർലണ്ടിൽ എൻറെ കസിൻ ആയ കർമലീത്താ വൈദികന്റെ ജൂബിലി ആഘോഷത്തിന് ഞാൻ ചെന്നത്. കർമലീത്താ വൈദികൻ തന്നെയായ എൻറെ സഹോദരനും കാനഡയിൽ നിന്ന് ഈ പരിപാടിക്കായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ കൂടിയിരിക്കാൻ സാധിച്ചത് വലിയൊരു അവസരമായി. ഈ തീരുമാനത്തിന്റെ വരുംവരായകളെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനും ചർച്ച ചെയ്യാനും എനിക്ക് അവരുടെ സഹായം ലഭിച്ചു. കസിൻ സഹോദരന്റെ ജൂബിലിയുടെ അവസരത്തിൽ തന്നെ ഈ ചോദ്യം എന്റെ മുമ്പിൽ വന്നത് ദൈവഹിതം ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

100% ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നോ ഞാനെടുത്തത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശയർപ്പിച്ചു രണ്ടും കൽപിച്ചൊരു തീരുമാനമെടുക്കുക എന്നത് മാത്രമേ ഈ സമയപരിധിക്കുള്ളില്‍ നിന്നു സാധ്യമാവുകയുള്ളായിരുന്നു. എനിക്ക് വലിയ ആശ്ചര്യം ആയിരുന്നു മെത്രാനാകാമോ എന്ന ചോദ്യം. ആ സമയത്ത് രണ്ടു സഹോദരവൈദികരുടെ കൂട്ടത്തിൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ സാധിച്ചതും നന്നായി. ഒരുപാട് ആളുകളോട് ഇക്കാര്യം ചർച്ച ചെയ്യാനും സാധിക്കില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ ഈ തീരുമാനമെടുത്തതിൽ ഞാൻ സംതൃപ്തനാണ്.

2006 ൽ മൈൻസ് ടൗണിലെ യൂത്ത് പാസ്റ്റർ ആയിട്ടാണ് ഞാനിവിടെ ജോലി ആരംഭിച്ചത്. അതിനോടൊപ്പം ഒരു സ്കൂളിലെ സ്കൂൾ പാസ്റ്റർ ആയും പ്രവർത്തിച്ചു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ട് നിറഞ്ഞ രണ്ടു വർഷങ്ങൾ അതായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥികളെയും യുവജനങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കുക, അവരുടെ സംസ്കാരത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുക എന്നത് പുതിയതായി വരുന്ന ഒരാളെ സംബന്ധിച്ച് ദുഷ്കരമാണ്. അക്കാലത്ത് രാത്രി ഒരു മണി വരെയൊക്കെ ജോലി ചെയ്തതിനുശേഷം വെളുപ്പിന് നാലു മണിക്ക് വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കണമായിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂർ ക്ലാസിന് വലിയ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ആവശ്യമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം 2-3 മണിക്കൂർ ക്ലാസ് എടുക്കണമായിരുന്നു. അതുകൂടാതെ മൈൻസ് രൂപതയിൽ ചേർന്നതിന്റെ ഭാഗമായി വൈദികർക്കുള്ള പരിശീലനം ആറു വർഷത്തോളം തുടരണമായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മരിച്ചു പോകുമോ എന്നു പോലും ഞാൻ ഭയന്നിരുന്നു. അത്ര വലുതായിരുന്നു ജോലിഭാരം. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന രൂപതാ സഹായമെത്രാന് എന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് എങ്ങനെയോ മനസ്സിലായി. സ്കൂൾ പാസ്റ്റർ എന്ന ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ഏതെങ്കിലും പള്ളിയിൽ പകരം ജോലി ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു. അങ്ങനെ യൂത്ത് പാസ്റ്ററുടെയും പള്ളിയിലെയും ജോലിയുമായി മൂന്നുവർഷത്തോളം തുടർന്നു. അതിനുശേഷം പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു കർമലീത്ത ആശ്രമത്തിലേക്ക് മാറി. അവിടെ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമുള്ള ഒരു കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടാക്കാനും ആ പള്ളിയിൽ ജോലി ചെയ്യാനും ഉള്ള ചുമതലയാണ് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്. തുടർന്ന് അവിടെ വികാരിയായി. 2022 വരെ അവിടെ വികാരിയായി തുടർന്നു.

അത് ശരിയാണ്. മാധ്യമങ്ങളുടെ വലിയ ശ്രദ്ധയും പരിശോധനയും സഭയുടെ മേൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും. എന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. സഭയുടെ നിസ്സാരപ്രശ്നങ്ങളെ പോലും വലിയ പ്രാധാന്യത്തോടെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഒരു പത്രം ഇവിടെയുണ്ട് ‘ബിൽഡ്’. സഭയെ ധാരാളം വിമർശിക്കുന്ന ഒരു പത്രം. ഒരു സഹായമെത്രാനെ ഏതെങ്കിലും രൂപതയിൽ നിയമിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിമുഖമൊന്നും കൊടുക്കാറില്ല. പക്ഷേ അവർ ഇപ്പോൾ എന്റെ അഭിമുഖം ചോദിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അത്രയും വലിയൊരു മാധ്യമശ്രദ്ധ എന്റെ മെത്രാൻ സ്ഥാനത്തിന് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒരു പേടി എനിക്കില്ല. എനിക്കില്ലാത്ത എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ അവകാശപ്പെടുകയില്ല. ഞാനൊരു വലിയ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനല്ല, അഞ്ചു മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ പ്രസംഗിക്കാറില്ല എന്നെല്ലാം പ്രഖ്യാപന വേളയിൽ തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ പ്രസംഗങ്ങൾക്കെതിരെ വലിയ വിമർശനമൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല. നല്ല പ്രസംഗം നടത്തി എന്നല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞതിനർത്ഥം. വാർത്ത സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറയാറില്ല.

ജർമ്മൻ സഭയിൽ ഇപ്പോൾ 30% ത്തോളം വിദേശികളാണ്. വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നു വന്ന് ജർമ്മൻ പൗരത്വം നേടിയവർ. ജർമ്മൻ ഭാഷ മാതൃഭാഷ അല്ലാത്തവർ. ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന വൈദികരും 25 ശതമാനത്തോളം ജർമ്മൻ ഭാഷ മാതൃഭാഷ അല്ലാത്തവരാണ്. അതിനാൽ വിദേശത്തുനിന്നുള്ള ഒരാൾ, അതേസമയം മൈൻസ് രൂപതയെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള ഒരാൾ സഹായമെത്രാനായി വരണം എന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ ബിഷപ്പിന്റെ വലിയൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു. വികാർ ഫോർ ക്ലർജി എന്ന ചുമതലയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ നിരവധി യോഗങ്ങളിൽ സംബന്ധിച്ചിരുന്നു. പുതിയ സഹായമെത്രാന് ഉണ്ടാകേണ്ട യോഗ്യതകൾ ചർച്ചകളിൽ ഉയർന്നുവരാറുണ്ട്. മൂന്നു യോഗ്യതകളാണ് യോഗങ്ങളിൽ അഭികാമ്യ മായി എടുത്തു പറയപ്പെട്ടത്. ഒന്ന്, അജപാലന പരിചയമുള്ളയാൾ. രണ്ട്, മനുഷ്യരോട് അനുകമ്പയോടെ പെരുമാറുന്നയാൾ. മൂന്ന്, ജർമ്മൻ ഭാഷ മാതൃഭാഷ അല്ലാത്ത ഒരാൾ. ഇതു വൈദികരുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു നിർദ്ദേശമാണ്. വിദേശത്തുനിന്ന് വന്ന ഒരാൾ മെത്രാൻ ആകണമെന്ന ആഗ്രഹം അവർക്കെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“വിശ്വാസത്താൽ നയിക്കപ്പെട്ട്” എന്നതാണ് ഞാൻ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ആപ്തവാക്യം. മെത്രാനാകുക എന്നത് നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകളിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ. ജറെമിയ 20:7 “നീയെന്നെ വഞ്ചിച്ചു, ഞാൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു” എന്നാണ് പി ഒ സി ബൈബിളിൽ കാണുന്നത്.

ജർമ്മൻ ഭാഷയിൽ ഈ വാക്യം നമ്മൾ വായിക്കുമ്പോൾ നീ എന്നെ വഴിതെറ്റിച്ചു എന്നാണ് വരുന്നത്. അത് നെഗറ്റീവ് അല്ല. പ്രവാചകനായി തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ നീ എന്റെ വഴിതെറ്റിച്ചു എന്നാണ് ജറെമിയ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് അല്ല നമ്മുടെ ജീവിതം പോകുന്നത്. സെമിനാരിയിൽ ചേരുമ്പോൾ ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരും എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. ജർമ്മനിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നത് പോലുള്ള ജോലികൾ ചെയ്യേണ്ടിവരും എന്നും വിചാരിച്ചില്ല. നുൺഷ്യോയുടെ ചോദ്യവും എനിക്ക് തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. അന്ന് എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്ന വാക്യം ഇതായിരുന്നു, നീ എന്നെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നു. പോസിറ്റീവായി. അപ്പോൾ ഞാൻ വഴി തെറ്റിക്കാനായി അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുന്നു. അതായത് ഇത് എന്റെ ഒരു തീരുമാനം അല്ല, ദൈവഹിതമായി അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ വിശ്വാസത്തോടും പ്രത്യാശയോടും കൂടെ പോയാലേ സാധിക്കൂ. ദൈവമാണ് എന്ന് നയിക്കുന്നത് എന്നുള്ള വിശ്വാസം ഇവിടെ പ്രധാനമാണ്. അതിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടിട്ടാണ് ഞാൻ സങ്കീർത്തനം 37: 5 എന്റെ ആപ്തവാക്യമായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

അച്ചനാകാനുള്ള ആഗ്രഹം കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്നെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. എൻറെ ഒരു കസിന് ഞാൻ മൂന്നാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പട്ടം കിട്ടിയിരുന്നു. കോതമംഗലം രൂപതാ വൈദ്യനായ ഫാ. ജോർജ് പൊട്ടക്കൽ. എൻറെ ചാച്ചന്റെ മകൻ (കസിനും), ചേട്ടനും വൈദികരാണ്. കസിൻ എൻറെ വീട്ടിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്. ഞങ്ങൾ മൂന്നു ആൺമക്കളാണ്. കസിൻ ഉൾപ്പെടെ നാലുപേർ ആയിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ വളർന്നത്. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും അച്ചന്മാരാകാൻ പോകും എന്ന് പൊതുവേ കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. കർമലീത്താ സന്യാസി ആകണം എന്നൊന്നും അന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അത്തരം സഭകളെ കുറിച്ചുള്ള അറിവും ഇല്ലായിരുന്നു. കോതമംഗലം രൂപതയിൽ അന്ന് ധാരാളം ദൈവവിളികൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കസിൻ കോതമംഗലത്ത് തന്നെയുള്ള കർമ്മലീത്താ സഭയിൽ ചേരുകയായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചേട്ടനും അതേ സഭയിൽ ചേർന്നു കാരണം അപ്പോഴേക്കും കർമ്മലീത്താ സഭയെ ക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിവ് ലഭിച്ചിരുന്നല്ലോ. എനിക്ക് അച്ചനാകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് കേട്ടതോടെ സഭയിലെ വൈദികർ എന്നെ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചേർക്കാൻ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ചേട്ടനെ അവർ സെമിനാരിയിൽ നിന്നു വീട്ടിലേക്കയച്ചു, എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു ചെല്ലാൻ. ഞാൻ മറ്റൊരു സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അന്ന് ചിന്തിച്ചുമില്ല.

സഭയിൽ ചേർന്നതിനുശേഷം ആണ് ഞാൻ കർമ്മലീത്താസന്യാസത്തെ കുറിച്ചു കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയത്. മൈനർ സെമിനാരിയിൽ ഞങ്ങൾ 40 പേരുണ്ടായിരുന്നു. ആ കൂട്ടായ്മയിലുള്ള ജീവിതം എന്നെ ധാരാളം വളർത്തി, കൂടുതൽ ബോധ്യങ്ങൾ തന്നു. തിയോളജി പഠിക്കുമ്പോൾ സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷ എഴുതുന്നതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിരുന്നു. അത് മികച്ച രീതിയിൽ സാമൂഹ്യസേവനം നിർവഹിക്കാൻ സഹായിക്കും എന്നായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ പുരോഹിത പഠനത്തിന്റെ അവസാന സമയമായപ്പോഴേക്കും ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോകണം എന്ന് സൂചന അധികാരികൾ തന്നിരുന്നു. അതോടെ മറ്റ് മോഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

കേരളസഭ വളരുകയാണ്. അതേസമയം തളരുന്നുമുണ്ട്. കാരണം യുവാക്കൾ എല്ലാം ജോലി തേടി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു. അത് ദൈവവിളിയെ ബാധിക്കുന്നു, കത്തോലിക്കാ ജനസംഖ്യയെ ബാധിക്കുന്നു. വയോധികരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നു. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ കേരളസഭയെ ജർമ്മൻ സഭയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ സാധിക്കും. ജർമ്മൻ സഭ ഒരുകാലത്ത് വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയുക, പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പൊക്കുക എന്നിവയിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിന്റെ പാതയിലാണ്. എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം ഒഴിവാക്കാം എന്നാണ് ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്നത്. എങ്ങനെ ചുരുങ്ങാം എന്ന ആലോചന. സമീപഭാവിയിൽ കേരളത്തിന്റെയും അവസ്ഥ ഇതായിരിക്കും എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. വലിയ ആഡംബര കെട്ടിടങ്ങളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഭാരമാകുന്ന ഒരു അവസ്ഥ കേരളസഭയ്ക്ക് ഉണ്ടാകും. മറ്റുള്ളവരുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പഠിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും തോന്നുന്നില്ല.

രണ്ടാമത്തേതു ലൈംഗിക കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ കാര്യമാണ്. ഒരു 30 വർഷം മുമ്പ് ജർമ്മൻ സഭയിലും ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ വന്നാൽ മൂടിവയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഒരു വൈദികനെതിരെയോ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്ന ആൾക്കെതിരെയോ ഒരു ആരോപണം വന്നാൽ അയാളെ സ്ഥലം മാറ്റുക, ഒതുക്കി തീർക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇവിടെയും രീതി. സജീവമായ ഒരു അന്വേഷണം ആരോപണത്തെക്കുറിച്ച് നടത്തുകയോ, നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയോ അല്ല ചെയ്തിരുന്നത്. ആരോപണം ഉന്നയിച്ച ആളുടെ വാ മൂടി കെട്ടുക എന്നതാണ് ഒരു 30 വർഷം മുമ്പ് വരെ ഇവിടെയും ചെയ്തിരുന്നത്. ഇവിടെ അത് വളരെ നെഗറ്റീവായി സഭയെ ബാധിച്ചു എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കി. അതിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചു. ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിനെ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ സമീപിക്കണം എന്ന് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നവർക്ക് ശിക്ഷ കൊടുക്കണം മൂടിവയ്ക്കുന്നത് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് പിന്നീട് നയിക്കും. ഇത് നമ്മൾ ജർമ്മൻ സഭയിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പാഠമാണ്.

മൂന്നാമത്തേത് അധികാരികളുടെ അധികാരപ്രയോഗമാണ്. 30 വർഷം മുമ്പ് ജർമ്മൻ സഭയിലും ഈ അധികാരപ്രയോഗം വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള അധികാരപ്രയോഗം കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല എന്ന് പിന്നീട് സഭയും ജനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി. അധികാരം വേണ്ട എന്നല്ല. അധികാരം പ്രയോഗിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെ എന്നുള്ളത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഈശോയുടെ ശൈലി സ്വീകരിക്കുക എന്നതാണ് ആവശ്യം. ജർമ്മൻ സഭ സാവകാശം ആ വഴിയിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വൈദികൻ ആകുക എന്നാൽ ഒരു അധികാരി ആകുക എന്നതാണോ മറ്റൊരു ക്രിസ്തുവാകുക എന്നതാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ തീർച്ച വേണം. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ ജർമ്മനിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനുണ്ട്. പുതിയൊരു മനോഭാവത്തിലേക്ക് ആഗോള സഭ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അത് കേരളസഭയിലും വരേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. കേരളസഭയിൽ ജോലി ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇതേക്കുറിച്ച് 100% ഉറപ്പോടെ പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ ഒരു നിരീക്ഷണമാണ് ഇത്.

തീർച്ചയായും.

അൽമായ പങ്കാളിത്തം ജർമ്മൻ സഭയിൽ ധാരാളം ഉണ്ട്. ഫൊറോനാ വികാരിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് തന്നെ അൽമായ പങ്കാളിത്തത്തോടെയാണ് എന്ന് ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ചല്ലോ. കേരളത്തിലെ എല്ലാ ഇടവകകളിലും പാരിഷ് കൗൺസിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷേ ജർമ്മനിയിൽ പാരിഷ് കൗൺസിലുകളുടെ അധികാരം വളരെ കൂടുതലാണ്. ധനകാര്യ കമ്മിറ്റിയാണ് കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് വികാരി കമ്മിറ്റിയുടെ പ്രസിഡന്റ് ആണെ ങ്കിലും തീരുമാനം കമ്മിറ്റിയുടേതാണ്. സഭയെ ബാധിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അൽമാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കണമെന്ന ചിന്ത കൊണ്ടാണ് ജർമ്മനിയിൽ ‘സിനഡൽ പാത’ എന്ന പ്രസ്ഥാനം രൂപം കൊണ്ടത്. അത് ആഗോള സഭയ്ക്ക് എതിരെ പോകാൻ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ഇവിടുത്തെ അൽമായരുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. അത് 100% പരിപൂർണ്ണതയുള്ളതാണ് എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അതിനോട് തുറവി ഉള്ളവയാണ് ജർമ്മൻ രൂപതകൾ. നാട്ടിലും ഇതുപോലെ സിനഡാലിറ്റി വളരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതാണ് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

മാമ്മോദീസയോടൊപ്പം നമുക്കെല്ലാം രാജകീയ പൗരോഹിത്യം ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്. സഭയിൽ എല്ലാവരും ഒരേ അധികാരമുള്ള അംഗങ്ങളാണ്. വൈദികരെയും മെത്രാന്മാരെയും ദൈവം സേവനത്തിനുവേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്തു നിയോഗിക്കുന്നു. ജർമ്മനിയിൽ അച്ചന്മാർ അൽമായരേക്കാൾ മുകളിലല്ല. ഒരേ തലത്തിൽ നിന്നിട്ട് പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ കഴിയണം. അപ്പോഴാണ് സിനഡാലിറ്റി യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നത്. അല്ലാതെ, ഞാൻ പറയുന്നു നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു എന്നതല്ല സിനിഡാലിറ്റി. അധികാരികൾ പറയുന്നതിനെല്ലാം അൽമായർ ഓ.കെ. പറയുന്നതല്ല സിനഡാലിറ്റി. അൽമായരെ കേൾക്കാനും വിമർശനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനും ഒരേ തലത്തിൽ അൽമായരുമായി ചർച്ചകൾ നടത്താനും ഉള്ള തുറവി ഉണ്ടെങ്കിലേ സിനഡാലിറ്റി പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുകയുള്ളൂ. പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് പുരോഹിതരിലൂടെ മാത്രമല്ല, ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിച്ച സകലരിലൂടെയും ആണ്.

മൈൻസിലെ ബിഷപ്പ് രണ്ടുവർഷമായി ഒരു സഹായമെത്രാനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരാളെ കിട്ടിയതിലുള്ള സന്തോഷം തീർച്ചയായും പ്രഖ്യാപനവേളയിൽ അദ്ദേഹത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.

ഞാൻ വന്ന 2005 സമയത്ത് ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വരുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്ക് ജർമ്മനിയിൽ വലിയ സ്വീകാര്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യക്കാർ വിവരസാങ്കേതിക വിദ്യയിലും ഒക്കെ വളരെ വിദഗ്ധരാണ് എന്ന ചിന്ത ഇവിടെയുള്ളവർക്കുണ്ട്. അതിനാൽ ഇവിടെയുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഇന്ത്യക്കാരൻ ആണെന്ന ഐഡന്റിറ്റി ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയിട്ടില്ല. ജർമ്മനിയിൽ കുറച്ച് വലതുപക്ഷ വിഭാഗക്കാർ ഉണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് അതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഒരു സമീപനം അനുസരിച്ചാണ് ആളുകൾ ഇങ്ങോട്ടും പെരുമാറുന്നത്. നമ്മൾ ആളുകളെ കേൾക്കാനും അവരിൽ താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിക്കാനും തയ്യാറാണെങ്കിൽ അതനുസരിച്ച് അവർ തിരിച്ചും നമ്മെ സ്വീകരിക്കും. പക്ഷേ 2015 ന് ശേഷം ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം സമൂഹത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതായി ഞാൻ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഭയാർത്ഥി പ്രവാഹം രൂക്ഷമായതിനുശേഷമുള്ള ഒരു മാറ്റമാണിത്. 2005 മുതൽ 2015 വരെയുള്ള പത്തു വർഷത്തിൽ നിന്ന് അതിനുശേഷമുള്ള 10 വർഷം വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ ജോലിയിൽ അതൊരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ ഇടയായിട്ടില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ വന്ന സമയത്ത് ഒരു വലതുവാദിയുടെ അമ്മയുടെ മൃതസംസ്കാരം നടത്താൻ അയാൾ എന്നെ അനുവദിക്കാതിരുന്ന ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. വിദേശിയാണ് എന്ന കാരണത്താൽ. പക്ഷേ അത് തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവം ആയിരുന്നു. മൈൻസ് രൂപതയിൽ ഒരിക്കലും ഒരു ഇന്ത്യക്കാരനാണ് എന്ന രീതിയിൽ ഉള്ള ഒരു തടസ്സം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ല. നമ്മുടെ തുറവി അനുസരിച്ചിരിക്കും നമ്മോടുള്ള തുറവിയും.